پادشاهست ، در آن نشأت نيز پادشاه باشد ، چرا كه [ عمل ] او باعث هدايت جمعى كثير از رعيت شده ، پس ناچار روحانيت او را از روحانيات [ روحانيت ] هر يك از ايشان ، پيوسته اثرها و مددها رسد و هر گاه سلطنت فرمان شرع نبرد ، حواس امير مىشوند بر عقول ، و ملكوت مسخر ملك گردد ، و خشوع و انقياد سافل ، عالى را روى در زوال نهد و رغبت در فانيات پديد آيد ، و زهد در باقيات صالحات به حصول پيوندد ، و شرور به عادات مكتسب گردد ، و هر روز كه بر آدمى مىگذرد بدتر از روز پيش باشد او را ، پس حق [ سبحانه و ] تعالى روز بروز بندگان را فرو گذارد و هدايت و نصرت از ايشان باز گيرد و بالجمله خلاف امورى كه اولا مذكور شد رو نمايد ، نعوذ باللّه من ذلك . * * *