334 - من اعتمد على الدّنيا فهو الشّقيّ المحروم 9083 . 335 - من خدم الدّنيا استخدمته ، و من خدم اللّه سبحانه خدمته 9091 . 336 - من كانت الدّنيا همهّ ، طال يوم القيامة شقاؤه و غمهّ 9010 . 337 - من سلا عن مواهب الدّنيا عزّ 9184 . 338 - من نكد الدّنيا تنغيص الاجتماع بالفرقة ، و السّرور بالغصّة 9326 . 339 - من هوان الدّنيا على اللّه أن لا يعصى إلّا فيها 9366 . 340 - من ذمامة الدّنيا عند اللّه أن لا ينال ما عنده إلّا بتركها 9367 . خواهد بود ( و ملاقات و ديدار به آخرت افتد ) . 334 - هر كه بر دنيا اعتماد كند پس او بدبخت محروم است . 335 - هر كه دنيا را خدمت كند او را دنيا استخدام خواهد نمود ، و كسى كه خداى سبحان را خدمت نمايد دنيا او را خدمت كند . 336 - هر كه دنيا هم و مقصد او باشد روز قيامت بدبختى و غمش بدرازا كشد . 337 - هر كه بخششهاى دنيا را فراموش كند عزيز شود . 338 - از سختى دنيا ( و بى اعتبارى آن ) تيره كردن اجتماع است به جدايى و شادمانى است بغصهّ . 339 - از خوارى و پستى دنيا بر خدا ( و در نزد او ) آنست كه خداوند نافرمانى نمى شود مگر در آن ( و لذا در احاديث وارد شده اگر دنيا در نزد خدا به اندازه بال مگس و يا پشه‌اى ارزش داشت از آن شربت آبى به كافران نمى چشاند . 340 - از كفالت و تكفل دنيا در نزد خدا آنست كه رسيده نمى شود به آنچه در نزد اوست ( خدا ) مگر به ترك آن ( دنيا ، بنا بر اين كسانى كه مايلند به كمال فضل الهى