315 - من أسرف في طلب الدّنيا مات فقيرا 8608 . 316 - من عرف عن الدّنيا أتته صاغرة 8522 . 317 - من لهج قلبه بحبّ الدّنيا التاط منها بثلاث : همّ لا يغنيه ( لا يغبهّ ) ، و حرص لا يتركه ، و أمل لا يدركه 8741 . 318 - من راقه زبرج الدّنيا أعقب ناظريه كمها 8786 . 319 - من رغب في زخارف الدّنيا فاته البقاء المطلوب 8801 . 320 - من غلبت الدّنيا عليه عمي عمّا بين يديه 8856 . 321 - من عمر دنياه أفسد دينه و أخرب أخراه 8808 . او بپاخيزد ( يعنى دنيا رو به او آورد ) . 315 - هر كه در طلب دنيا از حد تجاوز كند فقير ( و تهيدست از توشه آخرت بميرد ) . 316 - هر كه از دنيا برگردد ( و نسبت به آن بى رغبت باشد ) او را خوار و ذليل خواهد آمد . 317 - هر كه دلش به دوستى دنيا حريص باشد به سه چيز از آن خواهد چسبيد : اندوهى كه ( از او جدا نگردد ) يا او را بى نياز نسازد ، و حرصى كه از او دست بر ندارد ، و اميدى كه آن را نخواهد يافت ( نهج البلاغه كلمات قصار 219 ) . 318 - هر كه زينت دنيا او را خوش آيد كورى مادر زاد را به چشمهاى خود به ميراث دهد ( يعنى ديگر صلاح كار را نخواهد ديد ) . 319 - هر كه در زينت هاى دنيا رغبت كند سراى جاويدى كه مطلوب است ( آخرت ) از او فوت شود . 320 - هر كه دنيا بر او غلبه نمايد از آنچه پيش روى اوست ( مرگ و قيامت ) كور خواهد بود . 321 - هر كه دنيايش را آباد سازد دينش را فاسد نموده و آخرت خود را خراب