المؤمن 1 - المؤمن صدوق اللّسان ، بذول الإحسان 1596 . 2 - المؤمن يقظان ينتظر إحدى الحسنتين 1639 . 3 - المؤمن عفيف ، مقتنع ، متنزهّ ، متورّع 1730 . 4 - المؤمن من كان حبهّ للهّ ، و بغضه للهّ ، و أخذه للهّ ، و تركه للهّ 1742 . 5 - المؤمن شاكر في السّرّاء ، صابر في البلاء ، خائف في الرّخاء 1743 . 6 - المؤمن عفيف في الغنى ، متنزهّ عن الدّنيا 1744 . 7 - المؤمن بين نعمة و خطيئة لا يصلحهما إلّا الشّكر مؤمن 1 - مؤمن ، بسيار راستگو ، بسيار بذل كننده احسان است . 2 - مؤمن بيدار است ، انتظار مى برد يكى از دو حسنه را ( ممكن است اشاره باشد به آيه مباركه : رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً ) . 3 - مؤمن پاكدامن ، قناعت كننده ، دورى كننده ، پارساست . 4 - مؤمن كسى است كه دوستى او براى خدا ، و دشمنيش براى خدا ، و گرفتن او براى خدا ، و تركش براى خدا باشد . 5 - مؤمن در شادمانى شكر كننده ، در بلاء صبر كننده ، در فراخى ترسناك است . 6 - مؤمن در توانگرى پارسا ، از دنيا پاك است . 7 - مؤمن ميان نعمت و خطا است كه آن دو را اصلاح نخواهد كرد مگر شكر و