كه ناچار بايد به آن برسد به خوبى آماده مىكند ، امام در اين باره چنين درس مىدهد : ( راه ايمان روشنترين راهها و تابان ترين چراغهاست بنيروى ايمان است كه انسان بشايسته‌كارى راه مى يابد و با كردار صالح ايمانش استحكام مى پذيرد و به نيروى ايمان ، حقيقت ذاتش شكوفا مىشود و در پرتو دانش و آگاهى ، انسان از مرگ مى هراسد و با توشه‌گيرى در دنيا ، خوشبختى آخرت بدست مى آيد و در روز رستاخيز ، پرهيزگاران ببهشت راه مى يابند و جهنم بر گمراهان نمودار مىشود ، مردم را گريز و گزيرى از قيامت نيست و همه بسوى سرنوشت هميشگى خويش شتابانند ) حقيقت هستى و مغز حيات و جاودانگى همان آخرتست و دنيا وسيله و گذرگاهى است كه در آن انسانها را مى آزمايند و انسان براى دنيا پديد نيامده است و قرارگاهش معاد است ، پس بايد از اين پوسته و پل بگذرد تا بواقعيت هستى برسد و از اين جهان ، توانى بسنده بدست آرد تا در سفر دراز آخرتش به كار آيد ، بشنويد كه امام چه مى گويد : ( اى مردم دنيا گذرگاه است و آخرت قرارگاه پس از اين گذرگاه براى پايگاه هميشگى تان زاد و توانى برگيريد و در برابر پروردگارى كه از رازهاى شما آگاهست پردهء خود را مدريد و دلهاى خود را پيش از

--> ( 1 ) - خطبهء 155 نهج البلاغه