على مى گويد دوستان و ياوران ما رحمت خدا را در پيش دارند و بدخواهان و دشمنان ما بايد در انتظار خشم خدا باشند آخر چرا مگر اينها كيستند كه چنين نازنين و مقرب و برگزيده و محبوب باشند كه حتى دوستانشان و يارانشان مشمول لطف خدا و دشمنانشان مستوجب خشم خدا باشند من نمى دانم ، از پيغمبر بپرسيد كه مى گويد ( اى على ترا دوست نمى دارد مگر مؤمن و دشمنت نمى دارد مگر كافر ) اين اصلى است كه بين عاشق و معشوق و محب و محبوب سنخيتى است و چون امامان پاكند و با ايمان و عزيز و كريم لا محاله دوستان واقعى آنان نيز چنينند و كسى كه آنها را دشمن بدارد دشمن فضيلت و ايمان و عدل و پاكى است . و چنين كسى از رحمت خدا بدور است و سزاوار خشم اوى . على و قرآن قرآن هم امام است و فرمان امامت از آن برميخيزد كه برخاسته از علم خداست و بيانگر مشيت و حكمت و قدرت خداوندى كتابى كه لفظ و مفهومش هر دو آسمانى است و از جايگاه علم و ارادهء الهى پديد آمده و معجزه جاويدان محمد ( ص ) و اسلام است . كتابى راهنما و هدايت گستر كه فرمانهايش ارزنده و جاويد است ( فِيها كُتُبٌ قَيِّمَةٌ ) و با قاطعيت حق را از باطل جدا مىكند

--> ( 1 ) سوره بينه آيه 4