خطبه خواندن حسن چه اراده كرده بودم . ابو الفرج على بن حسين اصفهانى مى گويد : ابو محمد حسن بن على عليه السّلام نوعى سنگينى در گفتار داشته است . گويد : محمد بن حسين اشنانى از محمد بن اسماعيل احمسى از مفضل بن صالح از جابر براى من نقل كرد كه مى گفته است ، در گفتار حسن عليه السّلام نوعى تندگويى بوده است و سلمان فارسى كه خدايش رحمت كناد مى گفته ، ارثى بوده است كه از عموى خود موسى بن عمران عليه السّلام برده است . ابو الفرج مى گويد : امام حسن عليه السّلام با زهر مسموم و شهيد شد ، معاويه هنگامى كه مى خواست براى پسرش يزيد به وليعهدى بيعت بگيرد ، دسيسه ساخت و زهرى براى خوراندن به امام حسن عليه السّلام و سعد بن ابى وقاص فرستاد و آن دو به روزگارى نزديك به يكديگر درگذشتند . كسى كه عهده‌دار مسموم ساختن امام حسن عليه السّلام شد ، همسرش ، جعده دختر اشعث بن قيس بود كه در قبال مالى كه معاويه به او پرداخت چنان كرد و گفته‌اند نام آن زن سكينه يا عايشه يا شعث بوده و صحيح همان است كه نامش جعده بوده است . ابو الفرج اصفهانى مى گويد : عمرو بن ثابت گفته است ، يك سال نزد ابو اسحاق سبيعى آمد و شد مى كردم تا از خطبه‌اى كه حسن بن على عليه السّلام پس از رحلت پدرش خوانده است بپرسم و سبيعى براى من نقل نمى كرد . يكى از روزهاى زمستان پيش او رفتم ، در حالى كه جامه كلاه‌دار خود را پوشيده بود همچون غولى در آفتاب نشسته بود . به من گفت : تو كيستى نام و نسب خود را گفتم ، گريست و گفت : پدر و خانواده‌ات