كرده‌اند و همه چيز از ايشان گرفته مىشود » شروع مىشود . [ ابن ابى الحديد ] مى گويد : على عليه السلام پس از مقدمه خطبه موضوع ديگرى را مطرح كرده و فرموده است اگر بخواهد مىتواند به هر يك از ايشان خبر دهد كه از كجا آمده و چگونه از منزل خود بيرون آمده است و كجا و چگونه خواهد رفت و از همه كارها و خوراك و آشاميدنى او و تصميمى كه در كارها گرفته است و آنچه در خانه خود اندوخته است آگاهش سازد . او سوگند مى خورد كه مىتواند اين كار را انجام دهد و اين همچون گفتار مسيح عليه السلام است كه در آيهء 49 سوره آل عمران آمده است : « و مى توانم شما را از آنچه مى خوريد و آنچه در خانه‌هايتان باقى مى گذاريد خبر دهم » . آن گاه مى فرمايد : همانا بيم دارم كه در آن صورت با مبالغه و غلو درباره من به رسول خدا ( ص ) كافر شويد و مرا بر آن حضرت برترى دهيد ، و بيم دارم كه در آن صورت در مورد من مدعى الوهيت شويد همان گونه كه مسيحيان در مورد مسيح ، پس از آنكه آنان را از امورى پوشيده آگاه ساخت ، مدعى شدند . سپس مى فرمايد : همانا برخى از اين امور را به خواص ياران و اشخاص مورد اعتمادم كه در مورد آنان از غلو در امانم و مى دانم به پيامبر ( ص ) كافر نخواهند شد خواهم گفت و آنان مى دانند كه اين هم از نشانه‌هاى عظمت و معجزات رسول خدا ( ص ) است كه من ، كه يكى از پيروان و ياران اويم ، به اين منزلت بزرگ رسيده‌ام . آن گاه دوباره سوگند مى خورد كه جز به راستى سخن نخواهد گفت و پيامبر ( ص ) همه اين امور را به او فرموده است و او را به درمانده و تباه شدن گروهى از صحابه و ديگر و مردم و رستگارى كسانى كه رستگار مى شوند و به سرانجام اين امر ، يعنى اسلام ، و اينكه حكومت و خلافت در آينده چه خواهد شد ، خبر داده است و پيامبر ( ص ) هيچ چيز از آنچه را كه بر سر على عليه السلام خواهد آمد رها نكرده و او را از آن آگاه فرموده و رازش را با او در ميان نهاده است . درباره برخى از سخنان غلو كنندگان در مورد على ( ع ) بدان كه غير ممكن نيست كه برخى از نفسها داراى ويژگيهايى باشد كه با آن