خشم به آن سخت گيرد ، و اگر رضا و خوشنودى آن را همراه شود خوددارى ( از ناپسنديده‌ها ) را فراموش نمايد ، و اگر ترس ناگهان آن را فرا گيرد دورى جستن ( از كار ) مشغولش سازد ، و اگر ايمنى و آسودگى آن فزونى گيرد غفلت آن را مى ربايد ، و اگر به آن مصيبت و اندوه رخ دهد بيتابى رسوايش نمايد ، و اگر مالى بيابد توانگرى ياغيش گرداند ، و اگر بى چيزى آن را بيازارد بلاء و سختى گرفتارش كند ، و اگر گرسنگى بر آن سخت گيرد ناتوانى از پا در آوردش ، و اگر سيرى به آن بسيار گشته از حدّ بگذرد شكمپرى برنج اندازدش ، 2 - پس هر كوتاهى از حدّ آن را زيان رساند ، و هر بيشى در حدّ آن را تباه گرداند ( بنا بر اين قلبى كه اعتدال و ميانه روى را از دست نداده به حكمت رفتار كند دارندهء آن سود دنيا و آخرت را دريابد ) . 106 - امام عليه السلام ( در بارهء دوازده امام ) فرموده است : 1 - ما ( اهل بيت چون ) پشتى هستيم در ميانه ( كه از دو جانب به آن تكيه دهند يعنى ما راه راست مى باشيم بر حدّ اعتدال كه بايد مردم تدبير معاش و معادشان از ما بياموزند ) آنكه وامانده ( در شناسايى ما كوتاهى نموده ) خود را به آن پشتى برساند ( تا آسايش و نيكبختى را بدست آرد ) و آنكه تجاوز كرده و پيشى گرفته ( در بارهء ما زياده روى نموده از حدّ بشريّت بيرون برده ) بجانب آن پشتى باز گشت نمايد ( تا از گمراهى برهد ) . 107 - امام عليه السلام ( در بارهء اجرا كنندهء حكم ) فرموده است : 1 - حكم و فرمان خداوند سبحان را اجرا نمى كند مگر كسى كه ( با آنكه مى خواهد حكم خدا را در باره‌اش اجرا نمايد ) مداراة و همراهى نكند ( يا از او رشوه نستاند ) و ( با او ) فروتنى ننمايد ، و در پى طمعها و آزها نرود .