75 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است ( در بارهء قضاء و قدر ) به مرد شامىّ كه از آن بزرگوار ( پس از بازگشت از جنگ صفّين ) پرسيد : آيا رفتن ما به ( جنگ اهل ) شام بقضاء و قدر از جانب خدا بود ( امام عليه السّلام فرمود : سوگند به خدائى كه دانه را زير خاك شكافت و انسان را آفريد گام ننهاديم به جائى و به درهّ‌اى سرازير نشديم مگر بقضاء و قدر ، شامىّ گفت : پس رنج ما در اين سفر پاداشى ندارد « چون به اختيار نبوده » امام عليه السّلام فرمود : اى شيخ خدا بزرگ گردانيد پاداش شما را در رفتنتان كه مى رفتيد و در باز گشتتان كه بر مى گشتيد و در هيچ حال مجبور نبوديد ، شيخ گفت : چگونه است با اينكه قضاء و قدر ما را ميراند امام عليه السّلام ) پس از ( اين ) سخن دراز كه آنچه را ما از آن اختيار نموده‌ايم اينست ( فرمود ) : 1 - ويحك ( خدا به تو رحم كند ) شايد تو قضا و قدر لازم و حتمىّ را ( كه بايد انجام گيرد ) گمان كردى ، اگر چنين بود پاداش و كيفر نادرست بود ، و نويد بخير و خوبى ( بهشت ) و بيم بشرّ و بدى ( دوزخ ) ساقط مى گشت ( و از جانب خدا براى گناهكار كيفر و براى فرمانبر پاداش تعيين نمى شد ، و نيكوكار بستودن