69 - امام عليه السلام ( در بارهء روزگار ) فرموده است : 1 - روزگار بدنها را فرسوده مى سازد ( پير مى نمايد ) و ( با كمى آسايش ) آرزوها را تازه و نو مىكند ، و ( با گردش خود ) مرگ را نزديك مى گرداند ، و ( با نزديك شدن مرگ ) آرزوها را دور مى سازد ، 2 - هر كه به روزگار فيروزى يافت ( كالاى آن را بدست آورد براى نگاه‌دارى و افزونيش ) برنج افتاد ، و هر كه آن را نيافت ( بر اثر نداشتن ) به سختى گرفتار شد ( خلاصه روزگار براى ناكام يا كامياب سراى رنج و آزار است ، پس خردمند به آن دل نبندد و فريب نخورد ) . 70 - امام عليه السلام ( در بارهء پيشوايان ) فرموده است : 1 - هر كه خود را پيشواى مردم نمود بايد پيش از ياد دادن به ديگرى نخست بتعليم نفس خويش بپردازد ( زيرا اثر سخن كسى كه گفتار و كردارش يكسان باشد بيشتر است و مردم در مخالفت با او نمى كوشند ) و بايد پيش از ادب كردن و آراستن ديگرى به زبان ، به روش خود او را ادب و آراسته سازد ( مثلا پيش از آنكه به ديگرى بگويد نماز بخوان تا رستگار شوى بايد خود نماز بخواند ) 2 - و آموزنده و ادب كنندهء نفس خود از آموزنده و ادب كنندهء مردم بتعظيم و احترام سزاوارتر است ( چون پيرو هوا نيست ) .