1 برو با پرهيزكارى و ترس از خداى يگانهء بى همتا ( در گفتار و كردارت خدا را در نظر داشته باش ) و ( چون فرمانروا هستى ) مسلمانى را مترسان ( چنان كه عادت و روش حكمرانان ستمگر است ) و بر ( زمين و باغ ) او گذر مكن در صورتى كه كراهت داشته به دلخواه او نباشد ، و بيشتر از حقّى كه خدا در دارائى او دارد ( امر فرموده بپردازد ) از او مگير ، 2 پس چون به قبيله‌اى رسيدى بر سر آب آنها فرود آى بدون آنكه به خانه‌هاشان در آئى ، بعد از آن با آرامش بسوى ايشان برو تا بين آنان بايستى ، پس بر آنها سلام كن ، و درود بر ايشان را كوتاه منما ( با آنان بى اعتنائى و كم احترامى مكن ) پس از آن ميگوئى : اى بندگان خدا ، دوست و خليفهء خدا مرا بسوى شما فرستاده تا حقّ و سهم خدا را از دارائيتان ( زكاتى كه به اموالتان تعلّق گرفته ) از شما بستانم ، آيا خدا را در دارائيتان حقّ و سهمى هست كه آن را به ولىّ او بپردازيد 3 پس اگر گوينده‌اى گفت : نيست ( زكات به من تعلّق نگرفته ) به او مراجعه نكن ( دوباره سراغش مرو ) و اگر گوينده‌اى به تو گفت : هست ، همراهش برو بدون آنكه او را بترسانى و بيم دهى ، يا بر او سخت گرفته او را به دشوارى وادارى ، پس بگير آنچه از طلا و نقره به تو مىدهد ، و اگر گاو و گوسفند و شتر داشته باشد بى اجازه او نزد آنها مرو ، زيرا بيشتر آنها مال او است ، و چون نزد چهار پايان رسيدى به آنها نگاه مكن مانند كسى كه بر صاحب آنها تسلّط دارد ، و نه مانند كسى كه بر او سخت گيرد ، و چهار پايى را نرانده مترسان ، و صاحب آن را در ( گرفتن ) آن مرنجان ، 4 و مال را به دو بخش قسمت كن ، پس ( صاحب ) او را مختار گردان ( تا هر كدام را مى خواهد اختيار نمايد ) پس هر گاه ( يكى از آن دو را ) اختيار نمود متعرّض آنچه اختيار كرده مشو ( نگو چرا اين را گزيدى ) پس از آن باقى مانده را دو بخش گردان ، و ( باز ) او را مختار گردان ( تا هر كدام را مى خواهد اختيار كند ) پس هر گاه ( يكى از آن دو را ) اختيار نمود متعرّض آنچه اختيار كرده مشو ، و همچنين پيوسته قسمت نما تا آن مقدار بماند كه حقّ خدا ( زكات ) در مال او مى باشد ، پس ( با اين گونه رفتار ) حقّ خدا را از او دريافت كن ، و اگر ( گمان كرد آنچه تو بابت زكات دريافت نموده‌اى بهتر است از آنچه او براى خود اختيار كرده ، و ) فسخ و بهم زدن آن تقسيم را خواست ، تو فسخ كن و باز دو قسمت را در هم آميز ، پس از آن دوباره آنچه بجا آورده بودى