22 - از نامه‌هاى آن حضرت عليه السلام است بعبد الله ابن عباس كه مى گفته : پس از سخن رسول خدا صلى الله عليه و آله از سخنى مانند اين سخن سودى نبردم ( كه در آن او را به شادى و افسردگى در امر آخرت پند داده ) : 1 پس از ستايش خدا و درود بر پيغمبر اكرم ، مرد را شاد مى نمايد رسيدن به آنچه كه ( مقدّر ) نبوده است از دست بدهد ، و اندوهناك مى سازد او را در نيافتن آنچه كه ( شايسته ) نبوده است دريابد ( سود و زيان دنيا را باعث قضاء و قدر است ، نه سعى و كوشش در بدست آوردن سود و نه نادرستى انديشه و تنبلى در زيان بردن ، ولى مردم با بصيرت و بينائى نمى نگرند و نمى دانند سود و زيان بهر كه مقدّر شده خواهد رسيد ، چنان كه در قرآن كريم س 57 ى 22 مى فرمايد : ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها ، إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللّهِ يَسِيرٌ ى 23