از آن بسيار اندوه به خود راه دهد ، زيرا ( به ياد مال بودن و اندوه خوردن بر اثر علاقهء به دارائى است ، و علاقهء به آن منافى با تقرّب به خدا است ، و ) كسى كه آن را از روى بى ميلى عطاء كند و ( در عوض ) به آنچه كه از آن برتر است ( بهشت جاويد ) اميدوار باشد ، پس او ( در دعوى دوستى با خدا دروغگو ، و ) به سنّت پيغمبر اكرم نادان است ( زيرا سنّت براى اداى آن آنست كه بطيب نفس و خوشدلى باشد ، نه از روى اكراه و نگرانى ، چنان كه در قرآن كريم س 76 ى 8 مى فرمايد : وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حبُهِِّ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً ى 9 إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لوِجَهِْ اللّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً يعنى بر اثر دوستى خدا بينوا و كودك بى پدر « مسلمان » و اسير « از مشركين » را طعام مى دهند « به اين قصد كه » براى دوستى خدا شما را طعام مى دهيم و پاداش و سپاسگزارى از شما نمى خواهيم ) و در بردن مزد و پاداش زيانكار ( زيرا پاداش به ازاى عمل مى دهند و اين عمل بر خلاف رضاى خدا بوده است ) و در كردار گمراه مى باشد ( زيرا بر خلاف دستور رفتار نموده ) و پشيمانيش بسيار است ( زيرا با انجام دادن وظيفه از نتيجهء آن محروم است ) . 7 پس ( بعد از مراعات نماز و زكات ) امانت را اداء نمائيد كه كسى كه اهل آن نباشد ( به آن خيانت نمايد ) نوميد گردد ، بتحقيق امانت بر آسمانهاى افراشته و زمينهاى گسترده و كوههاى بلند برقرار پيشنهاد شد ، و چيزى بلندتر و پهن تر و بالاتر و بزرگتر از آنها نيست ، و اگر چيزى از جهت بلندى يا پهنى يا توانائى يا ارجمندى ( از قبول آن امانت ) امتناع مى نمود هر آينه آسمانها و زمينها و كوهها امتناع نموده زير بار نمى رفتند و ليكن ( خوددارى آنها از قبول امانت به جهت سركشى از فرمان نبوده ، بلكه از راه عذر خواهى بود ، و ) از عقاب ( خيانت به آن ) ترسيدند و دانستند آنچه را كه انسان ناتوانتر از آنها ندانست ، و او بسيار ستمگر و نادان است ( در قرآن كريم س 33 ى 72 مى فرمايد : إِنّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إنِهَُّ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا