قسمتى دوم از اين خطبه است ( در توبيخ و سرزنش بنى اميه و پيروانشان ) : ( 6 ) دنيا را اختيار كرده آخرت را پشت سر انداختند ، و از آب صاف و گوارا ( تقوى و پرهيزكارى ) چشم پوشيده و آب گنديده آشاميدند ( به عذاب هميشگى تن دادند ) ( 7 ) گويا مى بينم يك فاسق و گناهكار ايشان ( عبد الملك ابن مروان ) را پيرو از منكر و كارهاى زشت كه با آن الفت و انس گرفته و رام و موافق گشته ، تا اينكه موهاى سرش بر آن كار زشت سفيد گرديده و خوهايش به آن رنگ شده است ( حكومت و سلطنت او به طول انجاميده ، و زشتكارى جبلّىّ و غريزهء او گشته ) پس ( بانجام هر كار زشتى ) رو آورد در حالتى كه كف بر لب دارد ( مست و بى پروا است ) مانند درياى بزرگ پر موجى كه باك ندارد از آنچه غرق مى گرداند ، يا مانند افتادن آتش در گياه خشك كه نينديشد از آنچه مى سوزاند ( در چنين زمانى ) ( 8 ) كجايند عقلهاى افروخته شدهء به چراغهاى هدايت و ديده‌هاى نگرندهء به نشانهء تقوى و پرهيزكارى ( 9 ) كجايند دلهايى كه به خدا تخصيص داده شده و بطاعت و بندگى خدا بسته شده‌اند ( كجايند طرفداران پيشوايان دين كه بجز اطاعت و فرمانبردارى خدا پيشه‌اى ندارند در حالى كه بنى اميهّ ) ( 10 ) بمتاع