( 2 ) آگاه باشيد كه خداوند ( احوال ) مردم را آشكار نمود نه آنكه به آنچه پنهان داشته‌اند از اسرار و انديشه‌هائى كه در دل دارند بى اطّلاع باشد ، بلكه ( فرستادن پيغمبران و امر و نهى ) براى آن بود كه آنان را بيازمايد كه كردار كدام كس بهتر است ( معنى آزمايش خداوند اين است كه چه كس در دنيا از فرمان او پيروى نموده رستگار مى گردد ، و كه نافرمانى كرده به عذاب گرفتار مىشود ، نه آنكه آخر كار آنان را ندانسته بخواهد دانا گردد ، چنان كه در شرح خطبهء شصت و دوّم بيان شد ) تا ثواب ( بهشت ) پاداش ( كردار نيك ) و عذاب ( آتش ) كيفر ( كردار زشت ) باشد ( چون با اين بيان دانستيد كه سبب آزمايش الهىّ چيست ، پس ) ( 3 ) كجايند كسانى كه گمان ميكنند كه آنان در علم ( اسرار خلقت و تفسير و تأويل قرآن كريم ) مطّلع و استوارند ، بجز ما اهل بيت ادّعاى آنان دروغ و ستم بر ما است ، زيرا خداوند ما را برترى داده و ايشان را فرو گذاشته ، و ( اين مقام و منزلت را ) بما عطاء فرموده و آنان را بى بهره ساخته ، و ما را داخل نموده و آنها را خارج فرموده ، ( 4 ) بوسيلهء ما هدايت و راهنمائى طلب مى گردد ، و بينائى از كورى و گمراهى خواسته مىشود ، ( 5 ) محقّق است كه ائمهّ و پيشوايان دين از قريش هستند كه از هاشم بوجود آمده‌اند ( و از نسل علىّ و فاطمة عليهما السّلام ظاهر گشته‌اند ) : امامت و خلافت بر غير ايشان سزاوار نيست و خلفاى غير آنان ( كه بنا حقّ روى كار آمده‌اند براى جانشينى پيغمبر اكرم ) صلاحيّت ندارند ( زيرا لازمهء خلافت و امامت خصائصى است كه در غير أئمهّء اثنى عشر يافت نمى شود ، و اين فرمايش امام عليه السّلام صراحت دارد باينكه امامت براى غير دوازده امام شايسته نيست ) .