181 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است ، روايت شده از نوف ( ابن فضالهء ) بكالى كه ( از خواص اصحاب امام عليه السلام است . در يمن شهرى بنام صنعاء است كه در سمت غربى آن موضعى بنام حمير است و بكال نام قبيله‌اى بوده كه در آنجا سكونت داشته‌اند ) قسمت أول خطبه گفته : امير المؤمنين عليه السّلام اين خطبه را در كوفه براى ما بيان فرمود ، در حالى كه بر بالاى سنگى كه آن را جعدة ( فرزند امّ هانى خواهر حضرت و ) پسر هبيرهء مخزومىّ نصب كرد ايستاده بود ، و در تن آن بزرگوار جبهّ‌اى از پشم ، و بند شمشير و كفش پايش از برگ درخت خرما ( بافته شده ) بود ، و پيشانى او ( از بسيارى سجده ) مانند پنبهء زانوى شتر بود ، پس ( در مدح و ثناى خداوند سبحان و قدرت و توانائى او و ترغيب بتقوى و و پرهيزكارى و دل نبستن به دنيا ) فرمود : ( 1 ) سپاس خدائى را سزا است كه بازگشت جميع خلائق و آخر كارها ( ى ايشان ) بسوى اوست ، ( 2 ) او را بر بزرگى احسان و دليل آشكار ( بر يگانگى ) و افزونيهاى عطاء و منّتش ( بدين اسلام ) سپاسگزاريم ، سپاسى كه حقّ او را اداء كرده شكرش را بجا آورد ( بفضل و كرم سپاس نالائق ما را قبول فرمايد و گر نه بندگان اداى حقّ او و بجا آوردن شكرش را توانائى ندارند ) و ( سپاسگزار را ) به پاداش او نزديك گردانده باعث افزونى بخشش او گردد . ( 3 ) و از او كمك مى طلبيم چون خواستن كسى كه بجود او اميدوار و به رساندن سودش آرزومند و بر طرف نمودنش ( سختيها را ) معتمد و بفضل و كرمش معترف و به كردار و گفتار فرمانبر او مى باشد . ( 4 ) و به او مى گرويم مانند گرويدن كسى كه به ( فضل و كرم ) او اميدوار است با يقين و باور ، و بسوى او ( به خداونديش ) رو آورده است با ايمان كامل ، و براى او خضوع و فروتنى دارد با فرمانبرى ، و به او اخلاص دارد با اعتقاد بيگانگى او ، و او را بزرگ ميداند با سپاسگزارى ، و ( در سختى و گرفتارى ) به او پناه مى برد با رغبت و كوشش ( چون جزا و ملجأ و پناهى نمى شناسد ) ( 5 ) خداوند سبحان زائيده نشده ( از پدرى بوجود نيامده ) است تا در بزرگوارى با او شريك باشد ( زيرا والد از نوع ولد و عزيز و بزرگوار است ) و نزائيده است ( فرزندى نياورده ) تا از بين رفته ميراثى باقى گذارد ( زيرا زائيدن و از بين رفتن و ديگرى را جانشين نمودن از لوازم جسم است ) وقت و زمان بر او تقدّم نجسته