و ستاره‌هايى را كه مانند درّ سفيد و ( بسبب بعد و دورى آنها نسبت بما ) پنهان است ، و ستاره‌هايى را كه ( بسبب قرب و نزديكى آنها بما ) مانند چراغها روشن است زينت و آرايش آن قرار داد ، و ستاره‌هاى درخشندهء آن را كه ( مانند تير ) سوراخ مىكند به طرف شياطينى كه از راه دزدى گوش مى دهند انداخت ( شياطين بالا مى رفتند تا بر اوضاع آسمان و احوال فرشتگان آگاه شده اسرار آنها را بدست آورند ، و اين جمله توضيح آنست كه پيش فرمود كه خداوند از ستاره‌هاى درخشنده براى آسمان نگهبان بر گماشت ، نه آنكه همان جمله را تكرار فرموده باشد ، و اشاره است به آنچه كه در قرآن كريم س 15 ى 16 مى فرمايد : وَ لَقَدْ جَعَلْنا فِي السَّماءِ بُرُوجاً وَ زَيَّنّاها لِلنّاظِرِينَ ( 17 ) وَ حَفِظْناها مِنْ كُلِّ شَيْطانٍ رَجِيمٍ ( 18 ) إِلّا مَنِ اسْتَرَقَ السَّمْعَ فأَتَبْعَهَُ شِهابٌ مُبِينٌ يعنى در آسمان برجها و منزلهايى براى سير كواكب قرار داده و آن را بنور و روشنى خورشيد و ماه و ستارگان زينت داديم تا بينايان از روى عبرت به آثار قدرت و توانائى خالق نگريسته و بيگانگى و بى همتائى او پى برند ، و آن را از بالا رفتن همهء شياطين كه از رحمت حقّ رانده شده‌اند حفظ نموديم و هر شيطان و ديوى كه از راه دزدى بالا رفته گوش فرا دهد كه از اخبار علويهّ آگاه گردد ستارهء درخشان او را پى كرده بسوزاند ) و ستارگانى را كه ثابت بوده و آنهائى كه همواره در حركت هستند و هبوط و صعود ( طلوع و غروب ) و نحوس و سعود ( ناموافق و مساعد ) آنها را ( بامر و ارادهء خود ) مسخّر و برقرار فرمود ( اين جمله اشاره است به آنچه كه در قرآن كريم س 7 ى 54 مى فرمايد : إِنَّ رَبَّكُمُ اللّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيّامٍ ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ يطَلْبُهُُ حَثِيثاً ، وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بأِمَرْهِِ ، أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَكَ اللّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ يعنى پروردگار شما خداوندى است كه آسمانها و زمين را در مقدار شش روز آفريد ، پس از آن آفريدن عرش را اراده فرمود « و از آثار قدرت و توانائى او آنست كه » شب روشنائى روز را به تاريكى خود مى پوشاند و بسرعت و كوشش در پى آن بوده آن را طلب مىكند ، و خورشيد و ماه و ستارگان فرمانبردار امر و ارادهء او مى باشند ، آگاه باشيد كه آفريدن مخلوقات و امر و ارادهء ايجاد اشياء « بدون مادهّ و مدّت » از او است ، بلند مرتبه و بزرگ است خداوند كه پروردگار جهانيان است .