العباد بلاء ، و أضيق أهل الدّنيا حالا اتّخذتهم الفراعنة عبيدا فساموهم سوء العذاب ، و جرّعوهم جرع المرار . ( 49 ) فلم تبرح الحال بهم في ذلّ الهلكة و قهر الغلبة ، لا يجدون حيلة في امتناع ، و لا سبيلا إلى دفاع . حتّى إذا رأى اللّه جدّ الصّبر منهم على الأذى في محبتّه ، و الاحتمال للمكروه من خوفه ، جعل لهم من مضايق البلاء فرجا ( 50 ) فأبدلهم العزّ مكان الذّلّ ، و الأمن مكان الخوف ، فصاروا ملوكا حكّاما ، و أئمّة أعلاما ، و بلغت الكرامة من اللّه لهم تنگ ترين اهل دنيا به حال فرا گرفتند ايشان را فراعنه ، بندگان [ براى خويش ] ، مى چشانيدند ايشان را سختى عذاب ، و جرعه دادند ايشان را جرعه‌هاى تلخى را . ( 49 ) پس فراتر نشود حال ايشان [ مگر ] در حقارت هلاك شدن ، و [ در ] قهر كردن [ و ] غلبهء [ ستمگران ] ، نيابند ايشان چاره‌اى در باز داشتن خود ، و نه راهى وا دفع كردن [ از خود ، بلا و عذاب ايشان ] ، تا كه چون ديد خدا حقيقت صبر از ايشان بر رنج [ كشيدن ] در محبّت او - خدا - و برداشتن امر مكروه از ترس او ، گردانيد مر ايشان را از جاى تنگ بلا فرجى . ( 50 ) پس بدل كرد به ايشان عزّت را به جايگاه مذلّت ، و امن را [ به ] جايگاه ترس ، پس گشتند پادشاهانى حاكمان ، و امامانى [ كه ] علم هاى دليل و حجّت [ اند ] بر خلق ، و برسيد كرامت و بزرگى از خدا به ايشان ،