( 32 ) ثمّ وضعه بأوعر بقاع الأرض حجرا ، و أقلّ نتائق الدّنيا مدرا ، و أضيق بطون الأودية قطرا . بين جبال خشنة ، و رمال دمثة و عيون وشلة ، و قرى منقطعة ، لا يزكو بها خفّ ، و لا حافر و لا ظلف . ( 33 ) ثمّ أمر سبحانه آدم عليه السّلام و ولده أن يثنوا أعطافهم نحوه ، فصار مثابة لمنتجع أسفارهم ، و غاية لملقى رحالهم ، تهوي إليه ثمار الأفئدة من مفاوز قفار سحيقة و مهاوي فجاج عميقة ، و جزائر بحار منقطعة . ( 34 ) حتّى يهزّوا مناكبهم ذللا يهلّلون للهّ حوله ، و يرملون على پس بنهاد آن را به درشت ترين جاى هاى زمين [ از جهت ] سنگ [ داشتن ] ، و [ در ] كمترين بقعه‌هاى رفيع دنيا به [ جهت ] كلوخ [ داشتن ] ، و [ در ] تنگ ترين شكم رودخانه‌ها به جانبى ميان كوه‌هاى درشت ، و ريگ هاى نرم ، و چشمه‌هاء اندك آب ، و ديه‌هاى متفرقّه ، نيفزايد بدان زمين [ و فربه نشود ] خداوند [ سول يعنى ] شتر ، و نه خداوند سنب يعنى اسب ، و نه خداوند [ باريجه يعنى ] گاو و گوسفند . ( 33 ) پس امر كرد او تعالى آدم را - عليه السّلام - و فرزندان او را كه وا گردانند دوش هاى خود را جانب آن خانه ، پس گشت جاى بازگشتن [ و ] جايگاه فايده [ بردن در ] سفرهاى ايشان ، و نهايت [ از براى ] جاى انداختن بار ايشان ، فرو افتد به آن خانه ميوه‌هاى دل ها ، از بيابانى خالى دور ، و جاى فرو آمدن راه‌هاى دور ، و جزيره‌هاى درياهاى بريده شونده . ( 34 ) تا كه بجنبانند ايشان دوش هاى خود را رام كردگان و لبيّك و لا إله الّا اللّه گويند مر خداى را برد [ ور ] خانه ، و به شتاب روند بر قدم هاى خود كاليده مويان