سبحانه جعل رسله أولي قوّة في عزائمهم ، و ضعفة فيما ترى الأعين من حالاتهم ، مع قناعة تملأ القلوب و العيون غنى ، و خصاصة تملأ الأبصار و الأسماع أذى . ( 29 ) و لو كانت الأنبياء أهل قوّة لا ترام ، و عزّة لا تضام ، و ملك تمدّ نحوه أعناق الرّجال ، و تشدّ إليه عقد الرّحال ، لكان ذلك أهون على الخلق في الإعتبار ، و أبعد لهم من الاستكبار ، و لآمنوا عن رهبة قاهرة لهم ، أو رغبة مائلة بهم ، فكانت السّيّئات مشتركة ، و الحسنات است - گردانيد پيغمبران خود را خداوندا [ ن ] قوّت در كارهاى قوى ايشان ، و خداوند [ ان ] ضعيفى در آنچه بيند چشم ها از حال هاى ايشان ، [ مانند فقر و فاقه و درويشى ] با قناعتى كه پر كند دل ها و چشم ها [ ى صاحب دلان ] را توانگر [ ى و بى نيازى از غير خدا ] ، و درويشى [ يى ] كه پر كند چشم ها را و گوش ها را رنجى [ و آزارى ] . ( 29 ) و اگر بودى پيغمبران اهل قوّت [ كه ] در نيابند [ ايشان را مردمان ] ، و [ داراى ] چيرگى [ يى ] كه ظلم نكنند به ايشان ، و [ صاحب ] ملكى كه بكشند به جانب او گردن هاى مردان ، و ببندند وا آن بندهاى بارا [ ن ] ، هر آينه بود آن آسان تر بر خلق در اعتبار گرفتن ، و دور تر مر ايشان را از گردن كشى كردن ، و هر آينه ايمان آوردند از ترس قهر كننده مر ايشان را ، يا رغبتى ميل كننده به ايشا [ ن ] ، پس بودى