[ و وقائعه ] و مثلاته ، و اتّعظوا بمثاوي خدودهم ، و مصارع جنوبهم ، و استعيذوا باللهّ من لواقح الكبر ، كما تستعيذونه من طوارق الدّهر . ( 21 ) فلو رخّص اللّه في الكبر لأحد من عباده لرخّص فيه لخاصّة أوليائه و أنبيائه و ملائكته ، و لكنهّ سبحانه كرهّ إليهم التّكابر ، و رضي لهم التّواضع . ( 22 ) فألصقوا بالأرض خدودهم ، و عفّروا في التّراب وجوههم . و خفضوا أجنحتهم للمؤمنين ، و كانوا [ أ ] قو [ ا ] ما مستضعفين . قد اختبرهم اللّه بالمخمصة ، و ابتلاهم بالمجهدة ، و امتحنهم بالمخاوف ، و مخضهم بالمكاره . ( 23 ) فلا تعتبروا الرّضى عذاب خدا ، و حمله‌هاى او ، و واقعه‌هاى او [ و عقوبت هاى او ] و پند گيريد به جايگاه رخن هاى ايشان ، و جاى افتادن پهلوهاى ايشان ، و پناه خواهيد به خدا از ناقه‌هاى گشنى خواهندهء كبر ، چنان كه پناه گرفتيد و گيريد به او از حوادث روزگار . ( 21 ) پس اگر رخصت دادى خداى در كبر مر يكى از بندگان خود را ، هر آينه رخصت دادى در آن مر خاصهّء دوستان خود را و پيغمبران خود را و فرشتگان خود را ، و ليكن او تعالى ناخوش گردانيد وا ايشان تكبّر و بزرگى را ، و پسنديد براى ايشان تواضع و فروتنى [ را ] . ( 22 ) پس وا دوسانيدند در زمين رخ هاى ايشان ، و وا دوسانيدند در خاك روى هاى ايشان را ، و فرو نهادند بال هاى خود را براى مؤمنان ، و بودند انبيا و اولياء قومان ضعيف شمردگان ، بدرستى كه آزمايش كرد ايشان را خدا به گرسنگى ، و ابتلا و آزمايش ايشان را به سختى ، و امتحان كرد ايشان را به ترس ها ، و در جنبش آورد ايشان را به كراهت ها . ( 23 ) پس اعتبار مكنيد خوشنودى و خشم خدا را به مال