الشرائع فيها 1 ) . . . لا يوجب 2 ) نيست كه شارع مقدس اين الفاظ را در معانى قبلى به كار مىبرده بلكه خودش اين الفاظ را در معانى شرعى وضع نموده است . 1 ) معانى شرعى 2 ) جواب اشكال است : اختلاف موجود بين شريعت اسلام و شرايع قبلى موجب اختلاف در حقيقت و ماهيت احكام شرعى نمىشود زيرا اين اختلاف به حسب شرائط و حالات مكلفين است و ربطى به ماهيت و حقيقت احكام شرعى ندارد ، حتى اين گونه اختلافات در شريعت اسلام هم پيرامون يك موضوع شرعى وجود دارد اما باعث تغاير آنها نمىشود مثلا نماز شخص مسافر با نماز شخص حاضر تفاوت دارد اما اين تفاوت و اختلاف ، باعث تغاير حقيقت و ماهيت اصل نماز نيست . « 1 »

--> ( 1 ) - آقاى خوئى در اين زمينه مىفرمايند ثابت بودن اين معانى در شرايع سابق ضررى به ثبوت حقيقت شرعيه در شريعت اسلام نمىزند ، بخاطر اينكه مجرد ثابت بودن اين معانى در شرايع قبلى مستلزم اين نيست كه در اسلام هم آن معانى را با همين الفاظ بناميم ، و اينكه در قرآن از صوم و صلاة شرايع قبلى با همين الفاظ متداول تعبير كرده ، دلالت بر وجود اين الفاظ در آن شرايع نمىكند بلكه قرآن در مقام افاده معنا و حكايت‌گرى از مطالب مىباشد و معلوم است اين معانى خاصه در شريعتهاى قبلى مثلا به لغت سيرانى و عبرانى مورد استفاده قرار مىگرفته و در شريعت اسلام از آن لغت به اين الفاظ خاص نقل داده شده و در معانى خاصه استعمال مىشد . و اينكه بعضى توهم كرده‌اند كه لفظ صلاة در انجيل برناما به همين شكل موجود است ضررى به ادعى ما نمىزند زيرا اولا معلوم نيست در انجيل اصلى و تحريف نشده هم به همين لفظ آمده باشد ، و ثانيا لفظ صلاة كه در انجيل و توراة آمده به معناى اركان مخصوصه نيست بلكه معناى دعا مىدهد . نكته ديگر اينكه بعضى براى حقيقت لغوى بودن به مطالب زير تمسك كرده‌اند : اين الفاظ خاص براى معناى معهوده در قبل از شريعت اسلام وضع شده و عرب آن را قبول نموده و متعهد شده در استعمالاتش از آن استفاده كند و بخاطر همين زمانى كه آيه‌اى در اين زمينه نازل مىشد -