تسنّن روايت مىكنند كه فاطمه پنج سال پس از نبوت به دنيا آمده و شايد اين خطا از راوى حديث ناشى شده كه ميان ثبت دو كلمهء قبل و بعد اشتباه كرده است . ( 1 ) كنيه و لقب آن حضرت ( 2 ) فاطمه را با كنيهء « ام أبيها » خوانده‌اند و لقب او را زهرا و بتول گفته‌اند . هر وى در شرح الغريبين گويد : « مريم را بتول ( باكره ) ناميده‌اند كه از مردان كناره مىگرفت و فاطمه را بدان علت بتول گفته‌اند كه از نظير و همتا بر كنار است . » ( 3 ) نقش انگشترى آن حضرت ( 4 ) نقش خاتم آن حضرت اين عبارت بود : « امن المتوكلون . » ( 5 ) دربان آن حضرت فضّه ، كنيز و دربان آن حضرت بود . ( 6 ) ويژگيهاى ظاهرى آن حضرت ( 7 ) حاكم در مستدرك به سند خود از انس بن مالك و نيز ابن شهر آشوب در مناقب هم از او نقل كرده‌اند كه گفت : « دربارهء چهرهء فاطمه از مادرم پرسيدم و او پاسخ داد : گويى او همانند ماه شب چهارده يا خورشيد زير ابر بود ، همانند خورشيدى بود كه از زير ابر بيرون آمده . پوست بسيار سفيدى داشت و شبيه‌ترين مردم بود به رسول خدا ( ص ) . ( 8 ) از عطاء بن ابى رباح نقل شده است كه گفت : « فاطمه دخت رسول خدا ( ص ) فربه مىنمود و نوك موى پيچيده‌اش روى ديدگانش مىافتاد . » در كتاب كشف الغمه نقل شده است كه يكى از وعاظ از فاطمه ( ع ) و امتيازات و فضائلى كه خداوند به دو داده ياد كرد و غرق در شادمانى شد و آنگاه اين دو بيت را سرود : - خورشيد از روى شرم از ( ديدن ) نور درخشان او به سوى شفق گريخت . - و غنچه از شرم از ( ديدن ) شمايل وى خود را در برگها پوشانيد .