نيست كه اين تحريمها عموما به صورت تدريجى و در مراحل مختلف عملى شده است . خداوند عمل زنا را قاطعانه و در يك دستور حرام نموده و فرموده : وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنى إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً وَ ساءَ سَبِيلًا ( الاسراء : 32 ) به زنا نزديك نشويد كه اين عمل گناهى است بزرگ و آشكار و راهى است بد و گمراه كننده . همچنين در مورد قتل ، با يك تحريم قاطع فرموده است : وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً ( النساء : 92 ) هر كس يك مؤمن را از روى عمد بكشد ، جزايش خلود در جهنم خواهد بود و خداوند بر او غضب نموده او را لعن خواهد كرد و خدا براى چنين كسى عذاب بزرگى آماده كرده است . و يا در مورد تحريم سرقت ، حكمت الهى سبك كوبنده‌ترى را اقتضاء فرموده و چنين گفته شده : وَ السَّارِقُ وَ السَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما جَزاءً بِما كَسَبا نَكالًا مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( المائده : 41 ) دست مرد سارق و زن سارق را ببريد . اين جزاى عملكرد آنهاست و قيد و حدى است كه خداوند معين مىكند . قرآن درست با همين كوبندگى نيز غصب ناحق اموال مردم را تحريم نموده و فرموده : وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ وَ تُدْلُوا بِها إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( البقره : 188 ) اموال يكديگر را به باطل ( و نا حق ) در ميان خود مخوريد و براى خوردن قسمتى از اموال مردم به گناه ، ( قسمتى از ) آن را به قضات ندهيد در حالى كه ميدانيد .