شود كه كدام يك براى بيعت و خلافت ، شايسته‌تر است . و در بخش دوم ، اصلاح امّت ، احياى سنّت ، امر به معروف و نهى از منكر ، مبارزه با سلطان ستمگر ، و عزّت و آزادگى را مطرح مىسازد ، چنان كه در اين باره از امام حسين عليه السلام روايت شده كه مىفرمايد : إنّى لَم أخرُج أشِراً وَ لا بَطِراً وَ لا مُفسِداً وَ لا ظالِماً ، وَ إنَّما خَرَجتُ لِطَلَبِ النَّجاحِ وَ الصَّلاحِ فى امَّةِ جَدّى مُحَمَّدٍ صلى اللَّه عليه و آله ، اريدُ أن آمُرَ بِالمَعروفِ وَ أنهى عَنِ المُنكَرِ ، وَ أسيرَ بِسيرَةِ جَدّى مُحَمَّدٍ صلى اللَّه عليه و آله ، وَ سيرَةِ أبى عَلىِّ بنِ أبى طالِبٍ . . . ، فَمَن قَبِلنى بِقَبولِ الحَقِّ فَاللَّهُ أولى بِالحَقِّ ، ومَن رَدَّ عَلَىَّ هذا أصبِرُ حَتّى يَقضِىَ اللَّهُ بَينى وبَينَ القَومِ بِالحَقِّ ، ويَحكُمَ بَينى وبَينَهُم بِالحَقِّ ، وهُوَ خَيرُ الحاكِمينَ « 1 » . به درستى كه من از روى سرمستى و سركشى و فسادانگيزى و ستمگرى ، قيام نكرده‌ام ؛ بلكه براى تحقّق رستگارى و صلاح در امّت جدّم محمّد صلى اللَّه عليه و آله قيام كرده‌ام . مىخواهم امر به معروف و نهى از منكر نمايم و به سيره جدّم محمّد صلى اللَّه عليه و آله و پدرم على بن ابى طالب عليه السلام ، رفتار كنم . . . . آن كه مرا به حقّانيت پذيرفت ، [ بداند كه ] خداوند ، سرچشمه حق است [ و پاداش او را خواهد داد ] و اگر كسى در اين دعوت ، دستِ رد بر سينه من زند ، شكيبايى مىورزم تا خداوند ، ميان من و اين گروه ، بر پايه حقيقت ، داورى كند و به حقيقت ، حكم دهد ، كه او بهترينِ داورىكنندگان است . جز اين سخنان و نوشته‌ها ، تحليل شئون امامت « 2 » نيز اعمال و رفتارى را كه امام حسين عليه السلام در پيش گرفته ، اقتضا مىكند . امام حسين عليه السلام ، براى تبيين دين و حفظ آن از نابودى و تحريف ، اجراى دين و الگو بودن ، حائز مقام امامت شده بود و اين شئون ، مىبايست بر رفتار و گفتار و انديشه ايشان سايه مىافكند ، و چگونه حادثه‌اى به اين بزرگى را مىتوان جدا از اين اهداف ، تحليل كرد ؛ حادثه‌اى كه در آن ، خون پاك انسان‌هاى بزرگى بر زمين ريخت .

--> ( 1 ) الفتوح : ج 5 ص 21 ، مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : ج 1 ص 188 . ( 2 ) از جمله ، وظايف و اختيارات امام و شروط و لوازم مَنصب امامت .