او از قول پدر بزرگ خود ، از سعيدبن سالم ، از عثمان بن ساج و او از وهب بن منبه نقل مىكند كه چون آدم عليه السلام در گذشت ، خداوند خيمه‌اى را ، كه از زيورهاى بهشتى بوده و براى آرامش آدم بر او نازل گردانيده بود ، به آسمان برد ، آنگاه فرزندان آدم در جايگاه آن خيمه ، خانه‌اى از سنگ و گِل ساختند كه اين خانه همواره آباد بود و يكى پس از ديگرى آن را تعمير مىكردند تا اينكه دوران حضرت نوح عليه السلام رسيد و طوفان آن را غرق كرد و جايگاهش را تغيير داد . پس از آن بار ديگر جايگاه آن به ابراهيم عليه السلام راهنمايى گرديد . نويسندهء « تاريخ الكعبة المعظمه » « 1 » آورده است : نخستين كسى كه خانهء كعبه را بنا كرد « شيث » بود و اين بدان معنا است كه اوّلين ساختمان كعبه پس از آدم عليه السلام از فرزندانش ، به وسيلهء شيث عليه السلام بوده است . در « تاريخ الخميس » « 2 » اين گونه آمده است : شيث فرزند آدم ، اولين شخصى است كه كعبه را بنا كرد ؛ زيرا قبل از ساختمان او ، كعبه به صورت خيمه‌اى از ياقوت سرخ بوده كه آدم بر گِرد آن طواف كرده و بدان انس مىورزيده است ؛ زيرا اين خيمه براى او از بهشت فرود آمده بود كه پس از آن دوباره به آسمان برده شد و آدم براى حج از هند بدان جايگاه آمد . كعبه از زمان حضرت نوح تا دوران ابراهيم عليه السلام ابوالوليد از پدر بزرگش ، از سعيد بن سالم ، از ابن جريج و او از مجاهد نقل مىكند كه گفت : به هنگام طوفان نوح ، محل كعبه ناپديد شد و در دوران بين حضرت نوح و ابراهيم عليه السلام از ديده‌ها پنهان گرديد . و نيز گفته است كه جايگاه آن تپه‌اى سرخ رنگ بوده كه سيل‌ها بر آن قرار نمىگرفت ، مردم نيز به همين مقدار مىدانستند كه جايگاه خانه در همان محدوده مىباشد ، ليكن از محل قطعى آن اطلاعى در دست نداشتند . ستمديدگان و پناه‌جويان از گوشه و كنار زمين به آنجا مىآمدند و بدان متوسّل مىگشتند و دعاى آنان در اين جايگاه همواره مورد استجابت قرار مىگرفت . مردم نيز بدان نقطه مىآمدند و حج

--> ( 1 ) - حسين باسلامه . ( 2 ) - نوشتهء حسين بن محمد حسن ديار بكرى .