نقطه فرستاده بود ، راهنمايى كرد . آن ابر همچنان در آن مكان پايدار بود تا اينكه ابراهيم به پايه‌هاى اوليهء آن آگاه شد و آن‌را از آن نقطه ، به اندازهء قامتى بالا آورد . در اين هنگام بود كه ابر از ميان رفت پس معناى گفتار الهى كه مىفرمايد : « وَ اذْ بَوَّأنا لابْراهِيمَ مَكانَ الْبَيْتِ . . . » اين مىشود كه : « چون مكان خانه را به ابراهيم راهنمايى كرديم . . . » و منظور همان ابرى است كه بر فراز پايه‌هاى كعبه ساكن ماند تا ابراهيم عليه السلام را به نقاط آن راهنمايى كند . و بحمداللَّه از آن هنگام تا كنون همواره كعبه پايدار و مستحكم باقى مانده است . وهب بن منبه گويد : در يكى از كتابهاى پيشينيان ، كه در بارهء كعبه مطالبى آورده ، خواندم كه : خداوند هيچ فرشته‌اى را بر زمين نمىفرستد مگر آنكه نخست وى را به زيارت خانهء كعبه فرمان مىدهد و آن فرشته در كنار عرش ، احرام بسته و لبيك گويان فرود مىآيد ، ابتدا حجرالأسود را استلام مىكند و سپس هفت بار به طواف خانه مىپردازد و آنگاه دو ركعت نماز در درون آن بجاى مىآورد و سپس باز مىگردد . محمدبن يحيى ، از ابراهيم بن محمد بن ابى يحيى ، از عبداللَّه بن لبيد روايت كرده است كه مىگفت : از ابن عباس به من خبر رسيده است كه مىگفت : آن هنگام كه خداوند آدم را برزمين فرستاد او را در محلّ كعبه فرود آورد در حالىكه آدم از شدت لرزش همچون كشتى به اين سوى و آن سوى حركت مىكرد آنگاه حجرالأسود - يعنى ركن - را بر او نازل گردانيد كه آن سنگ از شدّت سپيدى مىدرخشيد پس آدم آن را نزد خود بر گرفت ، سپس براى او عصايى نازل گرديد و به او گفته شد : اى آدم گام بردار پس آدم گام برداشت و خود را در سرزمين هند و سند ديد . مدتى را در آن سرزمين توقف كرد . سپس براى ديدن ركن دلتنگ گرديد ، پس به او گفته شد حج بگزار و او حج گزارد ، فرشتگان او را ديدند و گفتند حج تو مقبول باد . اى آدم ، ما دو هزار سال پيش از تو حج بجاى آورده‌ايم . پدر بزرگم از سعيدبن سالم ، از عثمان بن ساج ، از محمدبن اسحاق نقل مىكرد كه وى مىگفت : به من خبر رسيده است كه چون آدم عليه السلام بر زمين فرو فرستاده شد . چون ديگر فرشتگان را نديده و صداى پرستش و عبادت آنان را از بهشت نمىشنيد ، اندوهگين گشت . پس خداوند او را به جايگاه كعبه راهنمايى كرد و فرمود : آنجا برو .