ساكنان زمين آن روز را كه از جن و شياطين بودند ، از نزديك شدن به آن دور مىكردند ؛ زيرا براى آنان سزاوار نظر كردن به چيزى از بهشت نبود ، چون هر كس به چيزى از بهشت نظر افكند ، بهشت بر او واجب مىگردد و زمين در آن روزگار پاك و منزه بوده و آلودگى به خود نديده و خونى در آن ريخته نشده بود ؛ همچنانكه خطايى در آن صورت نگرفته بود و بدين سبب خداوند زمين را جايگاه فرشتگان قرار داده بود و آنان همچنانكه در آسمان بودند در زمين به ذكر و تسبيح پروردگار مشغول بودند و بدان سستى نمىورزيدند . آنان به صورت صفى واحد ، در كنار نشانه‌هاى حرم به صورت دايره ، حرم شريف را در بر گرفته و ايستاده بودند . بطورىكه منطقه حِلّ « 1 » را در پشت سر خود و منطقه حرم را پيش روى خويش قرار داده بودند . « 2 » در اين حال ، هيچ جن و شيطانى ، ياراى گذشتن از صف ايشان را نداشت و به علت همين توقف فرشتگان در آن منطقه ، آن را تا به امروز حرم نامند . و نشانه‌هاى حرم در همان مكانها قرار داده شد . خداوند - عزّ و جلّ - ورود حوّا را به حرم ، به سبب خطايى كه كرده بود ، حرام نمود همچنانكه نظر به خيمه آدم را نيز بر او حرام گردانيد و اين وضع همچنان ادامه داشت تا اينكه قبض روح گرديد . هرگاه آدم قصد آن را داشت كه حوا را ببيند و با او در آميزد و فرزندى به وجود آورد از تمامى منطقهء حرم خارج شده و او را مىديد . خيمهء آدم ، تا به هنگام قبض روح آدم عليه السلام ، همچنان در آن نقطه قرار داشت . پس از آنكه خداوند جان آدم را گرفت ، آن خيمه را هم بالا برد . فرزندان آدم در جايگاه آن خيمه ، خانه‌اى از سنگ و گِل به وجود آوردند و همواره اين خانه برقرار و پايدار بود و هركس كه از پس ايشان مىآمد ، خانه را تجديد مىنمود « 3 » تا اينكه در دوران نوح عليه السلام آب آن را پوشانيد و غرق كرد ، بطورىكه جايگاه آن از نظرها محو و نابود گرديد . چون خداوند ابراهيم عليه السلام را برانگيخت به جستجوى پايه و اساس خانه برآمد . و پروردگار وى را به وسيلهء ابرى كه بر فراز آن

--> ( 1 ) - منطقه حِلّ شامل مناطقى است كه خارج از دايرهء حرم قرار گرفته است . ( 2 ) - جامع احاديث الشيعه ، كتاب حج ، ج 10 ، ص 9 و 10 ، « مترجم » . ( 3 ) - جامع‌احاديث الشيعه ، كتاب حج ، ج 10 ، ص 13