همچنين ابن‌عساكر روايتى را از امام صادق ( ع ) به نقل از محمد بن مسلم ، چنين آورده است : اميرمؤمنان على ( ع ) به نجف مىآمد و مىفرمود : « وادى السلام و مجمع ارواح المؤمنين و نعم المضجع للمؤمن هذا المكان و كان يقول اللهّم اجعل قبرى به » . « وادىالسلام ، محل اجتماع ارواح مؤمنان است و اين مكان ، چه آرامگاه خوبى براى شخص مؤمن است » ! آن حضرت ( ع ) همچنين مىفرمود : « پروردگارا قبر من را در اين مكان قرار بده » . « 1 » اين روايت با آنچه بيان شد ، همخوانى دارد . او مىگويد كه امام صادق ( ع ) در تفسير آيه : ( وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَ أُمَّهُ آيَةً وَ آوَيْناهُما إِلى رَبْوَةٍ ذاتِ قَرارٍ وَ مَعِينٍ ) « 2 » ، فرمود : « منظور از الربوة ، نجف است و مراد از قرار ، مسجد كوفه و مقصود از المعين ، فرات است » . اين روايت با روايتى كه ابن‌اعثم از آن حضرت ( ع ) درباره مسجد كوفه و پيامبرانى كه از آنجا عبور كرده يا نماز خوانده‌اند ، همخوانى دارد . « 3 » احتمال دارد كه آن حضرت ( ع ) ، نزديك به زمان رحلتشان كه به ايشان وعده داده شده بود ، مكان معلومى را انتخاب كرده كه تعدادى تپه مشرف بر درياچه داشته است . اين مكان ، سرزمينى بود كه از همه مكان‌هايى كه ممكن بود شخصى كه كوفه يا حيره را مركز سكونت يا عبور و مرور يا تجارت خود قرار دهد ، دور تر بود . اين مكان از لبه درياچه ، خيلى فاصله ندارد و به راه‌هاى مشهورى كه به كوفه يا حيره منتهى مىشد ، نزديك نبود و در مسير آنها نيز نبود و خارج از مسير همسايگان آن دو شهر بود .

--> ( 1 ) . تاريخ مدينة دمشق ، ج 1 ، ص 213 . ( 2 ) . « و ما فرزند مريم ( عيسى ) و مادرش را نشانه‌اى قرار داديم و آنها را در سرزمين مرتفعى كه داراى امنيت و آب روان بود ، جاى داديم » . ( المؤمنون : 50 ) . ( 3 ) . ر . ك : الفتوح ، ابن اعثم ، ج 1 ، ص 221 .