و جمعيت زيادى را نيز دربرنمىگرفته است ؛ به‌طورىكه طبرى به آن اشاره مىنمايد و مىگويد : برخى از ساكنان آنجا از اهل بيت ( عليهم السلام ) بودند و در اين مكان ساكن شدند تا از مركز كوفه دور باشند و به زائران امام على ( ع ) پناه بدهند ؛ در صورتى كه به آنان پناه آوردند و از آنها براساس امكاناتى كه داشتند ، پذيرايى نمايند . افراد سرگردان را نيز به مكان قبر امام على ( ع ) راهنمايى كنند . احتمال اينكه اين اقدام آنان در قبل از سال 144 ه . ق / 761 م بوده باشد ، بيشتر است ؛ چراكه در آن سال ، منصور عباسى دستور داد تا عبدالله بن حسن و اهل‌بيتش ، از مدينه به كوفه منتقل شوند و براساس نقل طبرى و ابن‌اثير ، منصور آنان را در كاخ ابن‌هبيره كه در شرق كوفه قرار دارد ، زندانى نمود . طبرى به روايت از عبدالله‌بن راشد بن يزيد مىگويد : هنگامى كه عبدالله بن حسن و اهل بيت او با دستان بسته به نجف آورده شدند و عبدالله بر نجف اشراف پيدا كرد ، به اهل بيتش گفت : « آيا در اين روستا كسى را نمىبينيد كه از ما در برابر اين ستمگر حمايت كند ؟ » راوى مىگويد : دو پسر برادرش ، حسن و على ، درحالىكه دو شمشير با خود داشتند ، او را ديدند و به او گفتند : « ما به محضر تو آمديم اى فرزند رسول خدا ( ص ) ! پس آنچه مىخواهى به ما دستور بده » . حسن گفت : « شما وظيفه خود را بجاى آورديد . اما اينها به درد شما نخواهند خورد . سپس آن دو رفتند . « 1 » ابن‌اثير نيز اين روايت را بدون اينكه آن را به كسى نسبت دهد ، نقل مىكند . اما مقدارى تغيير در آن ايجاد مىكند كه اين تغيير يا به علت استنباط محقق يا بر اثر اشتباه نسخه‌بردار كتاب يا مؤلف آن بوده است . در نتيجه ، روايت مذكور ، در كتاب « الكامل » به اين شكل آمده است :

--> ( 1 ) . تاريخ طبري ، ج 7 ، صص 546 و 547 .