هنگامى كه به كوفه آمدند ، عبدالله به كسانى كه همراهش بودند ، گفت : « آيا در اين روستا كسى را نمىبينيد كه در برابر اين ستمگر از ما حمايت كند ؟ » راوى مىگويد : حسن و على ، فرزندان برادرش ، درحالىكه دو شمشير با خود داشتند نزد او آمدند و به او گفتند : « ما به محضر شما آمديم اى فرزند رسول خدا ( ص ) ! دستور بده به ما ، چه چيزى مىخواهى ؟ » عبدالله گفت : « آنچه برعهده شما بود ، اجابت كرديد . اما اينها فايده‌اى براى شما ندارند . حسن و على رفتند . خواننده گرامى ملاحظه مىكند كه راوى مىگويد : « هنگامى كه به كوفه آمدند ، عبدالله به همراهانش گفت : آيا در اين روستا . . . » ؛ درحالىكه به كوفه ، « قريه » گفته نمىشود . شايد از روى « تغليب » ، اين‌گونه گفته باشد يا شايد متن روايت ، در اصل اين‌گونه بوده است : « هنگامى كه به اطراف كوفه آمدند » يا « هنگامى كه به نجف كوفه آمدند » . پس بايد آمدن ايشان ، از سمت نجف بوده باشد ؛ جايى كه فقط منظور از آن مكان ، قبر اميرمؤمنان ( ع ) نبوده است . بلكه مقصود از آن ، قطعه زمين بزرگى بوده است كه قبر امام على ( ع ) داخل آن قرار داشته است . سپس آن قطعه زمين ، فراموش شده و نام مكان ضريح مطهر امام على ( ع ) را گرفته است . شايد هم ابن‌اثير هنگامى كه اين متن را از طبرى گرفته است ، كلمه نجف را به كلمه كوفه تغيير داده است . يا اينكه نسخه‌نويس ، كسى بوده است كه آن كلمه را تغيير داده و اشتباه محقق نيز به آن اضافه شده است . در نتيجه ، مطلبى را كه در نسخه‌اى كه تصور كرده ، اصل است أرجح دانسته و آنچه را در نسخه ديگرى آمده ، فراموش كرده و در حاشيه كتاب خود ، به آن اشاره كرده است و همان عبارت ، اصل و درست است و بنابر قول ارجح ، متن با آن همراه است . همچنان‌كه نزد طبرى نيز اين‌گونه است : « حسن و على ، فرزندان برادرش » . از اين گذشته ، ابهاماتى درباره حسن و على و ارتباط آن دو با مكان قبر امام على ( ع ) و انگيزه‌هاى سكونت در آنجا باقى مىماند .