اين عرصه كردند . افزون بر اين ، ياران امام على ( ع ) و دوستداران ايشان در تمامى نقاط جهان اسلام ، تحت پيگرد و تعقيب قرار گرفتند و حكومت ستمگر با روش‌هاى مختلف ، شروع به نوعى از مثله كردن آنان نمود كه لعنت هميشگى با كسانى همراه خواهد بود كه دستور چنين حكمى را صادر كردند يا آن حكم را اجرا نمودند يا به آن اشاره نمودند ؛ براى مثال و نه براى شمارش ، تعدادى از كسانى را كه مورد تعرض و مثله قرار گرفتند ، ذكر مىكنيم : كميل بن زياد نخعى كه حجّاج او را به شهادت رساند . ميثم تمار اسدى كه عبيدالله بن زياد او را به‌صورت كاملًا وحشيانه ، مثله كرد . هانى بن عروه مرادى كه عبيدالله بن زياد او را مثله كرد . حجر بن عدى و يارانش كه معاوية ابن ابى سفيان ، آنان را به شهادت رساند . اما درباره شيعيان اميرمؤمنان ( ع ) بايد گفت كه زمين از شدت خون‌هاى ريخته‌شده آنان بر خودش ، از زمان شهادت امام على ( ع ) تا به امروز ، به اتهام تكفير ، انحراف ، ارتداد ، دروغ ، نادانى ، بدعت و ساير تهمت‌ها ، فرياد ترس و وحشت برآورده است . لعن و اظهار برائت از امام على ( ع ) ، فقط در زمانى كه عمر بن عبدالعزيز ، زمام امور حكومت را در دست گرفت ، متوقف شد . در دوران او ، لعن و ناسزاگويى و اظهار تنفر و برائت از امام على ( ع ) برداشته شد ؛ درحالىكه قبل از آن ، خطيبان ، امام على ( ع ) را لعن و نفرين مىكردند . آنان به هر ميزان در سركشى خود فرو مىرفتند و مردم را مجبور به ناسزاگويى و ابراز تنفر از امام على ( ع ) مىكردند ، به همان ميزان منزلت و مقام بلند آن حضرت در دل‌هاى مسلمانان بيشتر مىشد . پيكر پاك و مبارك امام على ( ع ) در آن بيابان ، براى مدت زمانى بيش از يك