الثواب فعمله كان اجر ذلك له و ان كان رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم لم يقله . 2 . المروي عن صفوان عن الصادق عليه السّلام قال : من بلغه شىء من الثواب على شىء من الخير فعمل به كان له أجر ذلك و ان كان رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم لم يقله . 3 . خبر محمّد بن مروان عن ابى عبد اللّه عليه السّلام قال : من بلغه عن النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلم شىء من الثواب ففعل ذلك طلب قول النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلم كان له ذلك الثواب و ان كان النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلم لم يقله . 4 . خبر محمّد بن مروان قال سمعت ابا جعفر عليه السّلام يقول : من بلغه ثواب من اللّه تعالى على عمل ففعله التماس ذلك الثواب اوتيه و ان لم يكن الحديث كما بلغه . حال در رابطه با اين اخبار چند بحث مطرح است : 1 . بحث سندى : سخن گفتن در اسناد اين حديث بىمورد است ؛ زيرا اگرچه برخى از اين احاديث ضعيفة السند هستند ، لكن در ميان آنها رواياتى هم وجود دارد كه صحيحة السند هستند نظير صحيحهء هشام بن سالم . پس حجيت اين اخبار به لحاظ سند مفروغ عنه است . 2 . بحث دلالى : آيا مفاد اين اخبار ارشاد به حكم عقل است ؟ ( معناى ارشاديت آن است كه اگر اخبار من بلغ هم نبود ، باز هم خبر ضعيفى به ما مىرسيد مبنى بر اينكه فلان عمل مطلوب مولى و داراى ثواب است ، عقل حكم مىكرد به اينكه احتياط رجحان دارد ؛ يعنى حكم مىكرد به اينكه آن عمل را انجام بده به اميد رسيدن به آن ثواب و احتياط هم امرى مطلوب است و استقلالا بر عنوان احتياط ثواب مترتب است ؛ چون‌كه احتياط يك نوع انقياد و طاعت حكميه است و لو امر شرعى از سوى شارع در كار نباشد . حال اخبار من بلغ هم همين حكم عقل را تداعى مىنمايد و مطلب جديدى را بازگو نمىكنند . ) يا اينكه مفاد اين اخبار استحباب شرعى آن عملى است كه بلغه ثواب ( يعنى ما از راه اين اخبار كشف مىكنيم وجود يك امر مولوى استحبابى را نسبت به عملى كه به مكلف رسيده كه آن عمل داراى ثواب است ) حال كدام يك از اين دو مستفاد از اخبار من بلغ است ؟ در اين مقام دو نظريه وجود دارد : الف . گروهى برآن‌اند كه از اين اخبار استحباب شرعى آن عملى كه بلغ له ثواب استفاده مىشود و براى اين مدعا چندين دليل آورده‌اند :