آتاهُ اللَّهُ لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما آتاها سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً . « 1 » قال فى المجمع : لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ امر سبحانه اهل التّوسعة ان يوسعوا على نسائهم المرضعات اولادهنّ على قدر سعتهم وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ اىّ ضيق عليه رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ و المعنى : و من كان رزقه به مقدار القوت فلينفق على قدر ذلك و على حسب امكانه و طاقته لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما آتاها اىّ الّا به قدر ما اعطاها من الطّاقة و فى هذا دلالة على انّه سبحانه لا يكلّف احدا ما لا يقدر عليه و ما لا يطيقه إلى آخره . كيفيت استدلال : علماى اصول در اين آيه ، چهار احتمال داده‌اند كه طبق برخى از آن محتملات ، آيهء شريفه به درد مورد بحث ما مىخورد ولى آن احتمالات مبتلا به اشكال است . طبق بعضى از محتملات هم كه دلپذيرتر است ، آيه به درد ما نمىخورد ( فما قصد لم يقع و ما وقع لم يقصد ) . احتمالات مورد بحث عبارت‌اند از : 1 . « ماء موصوله » كنايه از تكليف باشد و كلمه « آتاها » به معناى اعلام و ايصال باشد و معناى آيه عبارت باشد از اينكه : خداوند بندگانش را تكليف نمىكند ، مگر به تكاليفى كه اعلان نموده و بيان داشته است . مفهومش اين است كه نسبت به تكاليف واقعيه كه بيان نكرده و به مكلفين ابلاغ ننموده ، تكليفى در كار نبوده و آن امور بر ما منجز نيست و ما در برابر آنها آزاد و مرخص هستيم ؛ يعنى در ظاهر حق داريم آنها را مرتكب شويم و اگر در واقع حرمت داشته‌اند ، ما را بدان عقاب نمىكنند . طبق اين احتمال ، آيهء شريفه مدعاى اصوليان را ثابت مىكند . مثلا ، شك داريم كه آيا خداوند استعمال دخانيات را تحريم فرموده يا خير ؟ اقامه را واجب نموده يا خير ؟ مىگوييم كه در اين رابطه به مكلفين بيانيه‌اى ابلاغ نشده است ، پس اين تكليف منجز نبوده و فعل يا ترك بالفعل ندارد . 2 . « ماء موصوله » به معناى مال و « آتاها » به معناى اعطا باشد و در لغت عرب كلمهء

--> ( 1 ) . سوره طلاق ، آيه 7 .