باب ششم شهرت باب ششم از ابواب مباحث حجت باب شهرت است . قبل از اينكه وارد بيان محل نزاع شويم ، مقدمهء معناى لغوى شهرت و اقسام شهرت در اصطلاح و احكام هريك را بيان مىكنيم : معناى لغوى : شهرت در لغت عرب به معناى شايع شدن ، آشكار شدن و بالا رفتن به كار رفته هنگامى كه شخصى شمشيرش را از غلاف بيرون مىكشد و بالا مىبرد عرب مىگويد : شهر فلان سيفه ، يعنى شمشيرش را ظاهر نمود و بالا برد و يا گفته مىشود سيف مشهور ، يعنى شمشيرى كه از غلاف به‌درآمده و بالا رفته و در ميان آسمان و زمين مىدرخشد . شهرت به‌طور كلى در اصطلاح فقها و محدثين سه قسم است : 1 . شهرت روايى : عبارت است از اينكه مشهور محدثين حديثى را روايت كرده باشند اعم از اينكه مشهور علما و فقها طبق آن عمل كرده باشند و يا عمل نكرده باشند البته مشروط بر اينكه به سرحد تواتر نرسد چنين حديثى را مىگويند خبر واحد مشهور و يا خبر واحد مستفيض . 2 . شهرت عملى : عبارت است از اينكه هشتاد درصد فقهاى طبق حديثى عمل نموده و طبق آن فتوا داده باشند اعم از اينكه مشهور محدثين اين حديث را نقل كرده