پيش‌گفتار هر علمى ، در به دو ظهور و پيدايش ، بسان نوزادى ناتوان است كه در دامان پرمهر مادرى مهربان متولد شده و پيوسته تحت مراقبت وى قرار مىگيرد تا در آينده‌اى طولانى و با تلاش‌هاى مداوم والدين ، جوانى قوى و نيرومند گردد . علوم و دانش‌ها ، در آغاز ، از مغز يك يا چند دانشمند بزرگ ، به وسيلهء الهامات غيبى ، تراوش نموده ، به وجود مىآيند . آن‌گاه ، در بستر زمان ، به دست تواناى باغبانان بزرگ باغ علم ، قهرمانان نامى صحنهء دانش و انديشمندان بزرگ جهان آگاهى ، پرورش يافته و گام‌به‌گام ، مراحل تكاملى خود را طى مىنمايند . اين تكامل براى ما انسان‌ها ايستايى نداشته و تا بىنهايت ، ادامه دارد . علم شريف و فن ارزشمند اصول فقه نيز از اين قانون كلى پيروى مىكند . اين علم ، از جملهء علوم اسلامى بوده و در دامان پاك آيين آسمانى اسلام طلوع نموده و بنيانگذاران اصلى آن ، پيشوايان معصوم شيعه ، به ويژه امام باقر و امام صادق عليهما السّلام هستند كه خود فرموده‌اند : « علينا القاء الاصول و عليكم بالتفرع » . پس از ايشان ، در طول تاريخ ، اين علم ، به دست تواناى محققان فرزانه و عالمان نام‌آور ، سير تكاملى خود را ادامه داده تا آنجا كه ما امروز شاهد عالىترين و درخشان‌ترين مراحل تعالى آن هستيم . بسيار بجاست كه در اين مقام ، فهرست‌گونه ، نام مشاهير علماى اين فن را - كه در اين نوشتار ، از كتاب‌هاى آنان استفاده‌هاى فراوانى برده‌ايم و به تناسب ، كلماتى را از آنان نقل نموده و زينت كتاب خويش ساخته‌ايم - يادآور شويم ؛ زيرا كه « عند ذكر الصالحين تنزل الرحمة » .