فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ كسانى كه اينطور انفاق نمايند پاداش عمل نيك آنان نزد پروردگار آنها است ، مفسرين نفى خوف و حزن را بقيامت تفسير نموده‌اند كه انفاق كنندگان در قيامت خوف و حزنى براى آنان نيست ، لكن نظر باطلاق آيه كه مقيّد بقيامت نيست شايد مقصود اين باشد كه وقتى مؤمنين تصديق نمودند و باور كردند كه پاداش عمل آنها نزد پروردگارشان محفوظ است ديگر در انفاق كردن خوف و ترسى از فقر ندارند و نيز محزون نميباشند كه بانفاق مالشان تلف گرديده زيرا كسى كه مال خود را ميدهد باميد اينكه باضعاف مضاعف عوض بگيرد چگونه خائف و محزون ميگردد بر اتلاف مال . الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا پس از آنكه فضيلت احسان به فقرا و انفاق فى سبيل اللَّه را بيان نمود كه در واقع گذشتن از مال است در راه خدا در مقابل آن در خباثت گرفتن مال است بلا عوض و بقدرى كه انفاق و گذشت آن در راه حق تعالى فضيلت و سعادت‌آور است گرفتن نزول مال چون بلا عوض است خباثت‌آور و باعث دورى از رحمت حق تعالى مىشود . ربا در لغت بمعنى زيادتى است و در عرف شرع آنچه بر رأس المال اضافه مىشود بلا عوض آن را ربا گويند . و حرمت ربا اتفاقى بين جميع مسلمين است و روايت از امام صادق عليه السّلام است كه يك درهم از ربا گناه آن بزرگتر است از زناى با محارم و در آيات ديگر اكيدا نهى فرموده از اكل ربا و بقدرى در نظر اسلام گناه ربا خوردن بزرگ نشان ميدهد كه بعد از شرك به خدا و ضديت با دين اسلام حتى زنا و شرب خمر و قماربازى هيچ گناهى به قدر ربا گرفتن بزرگ نيست پس مسلما ربا خوردن از گناهان كبيره بلكه اكبر كبائر بشمار ميرود و در بعضى از روايات است كه گناه آن مقابل هفتاد زنايى است كه با مادر خود كرده باشد و نيز اتفاقى است كه آنچه بربا گرفته مىشود بايستى به صاحبش رد نمود و اگر