بلكه همه ظهورى و پرتوى از رحمت واسعه او بيش نيستند . وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِأَنْفُسِكُمْ آنچه كنيد از خيرات و مبرات و كارهاى شايسته خوب و نيكو عايد خود شما مىشود و نتيجه خوبى آن بشما خواهد رسيد شايد اشاره به اين است كه خدا محتاج به عمل خير شما نيست زيرا كه او غنى بالذات است و شما محتاج و نيازمنديد و بايستى كارى كنيد كه در معرض رحمت الهى واقع گرديد . وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ خداوند در اين آيه در مقام تعريف و تمجيد مؤمنين بر آمده كه مؤمنين انفاق نميكنند مگر براى خشنودى خدا و شايد اشاره به اين باشد كه وقتى عمل خير و منتج نتيجه ميگردد و براى شخص فايده دارد كه با نيّت خالص توأم باشد كه بجز وجه اللَّه و رضاى او چيزى در نظر نداشته باشد وقتى عمل اينطور شد عمل خير است و بازگشت آن به خود عامل مىگردد . و بعضى از مفسرين گفته وَ ما تُنْفِقُونَ نهى است به صورت خبر ، يعنى مؤمن آن است كه انفاق نميكند مگر براى خشنودى و رضاى خدا . لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ پس از آنكه مردم را تحريص و تشويق نموده بانفاق فى سبيل اللَّه و وعده رحمت و مغفرت و پاداش بزرگ بانفاق كنندگان داده شده در مقام محلّ و مورد انفاق برآمده كه بايستى چه كسانى را مورد بخشش و انفاق خود قرار دهيد و آنان فقرايى ميباشند كه محصور و عاجز و بينوا گرديده‌اند كه ديگر كارى از آنها ساخته نميشود . مفسرين گويند اين آيه در مورد اصحاب صفه فرود آمده و آنها چهار صد نفر از مهاجرين بودند كه با رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلّم از مكه بمدينه مهاجرت نموده بودند و آنان در مسجد منزل داشتند روزى رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم بر آنها گذر نمود چون فقر آنها را ديد