وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ جماعتى از قراء وَصِيَّةً بضمّه قرائت نموده‌اند و باقى بفتحه . يعنى كسى كه نزديك بمردنش رسيده و زنهايى دارد بايستى وصيّت كند كه يك سال ورثه از آنان نگاهدارى كنند و آنها را متمتّع گردانند و خوراك و پوشاك و تمام لوازم زندگانى ايشان را متحمّل گردند . غَيْرَ إِخْراجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِي ما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ بايستى ورثه آنان را بيرون نكنند لكن اگر آنها به اختيار خود بيرون رفتند براى شما مردها گناهى و حرجى نيست در آنچه زنها نسبت به خود ميكنند از آنچه معمول و متعارف است كه بعد از منقضى شدن عدّه بخواهند شوهر كنند . و در اينكه مقصود از فَلا جُناحَ در آيه چيست از مفسرين گفتارى نقل شده : 1 - بعضى گفته‌اند در صورتى كه به اختيار خود بيرون رفتند بر شما گناهى نيست در اينكه نفقه را قطع نمائيد . 2 - واجب است براى زنى كه شوهرش مرده يك سال در خانه شوهر بماند و اگر زودتر خودش بيرون رفت حق اقامه‌اش باطل ميگردد . ( حسن و سدى ) 3 - گناهى نيست براى شما در اينكه منع نكنيد آنها را از بيرون رفتن زيرا يك سال در خانه شوهر ماندن براى زن واجب نيست بلكه مستحبّ است . ( جبائى ) 4 - گناهى نيست هر گاه بعد از عده شوهر كنند ( من معروف ) يعنى طلب نكاح كنند . لكن از ظاهر آيه همان قول اوّل متبادر بذهن مىگردد كه اگر زن در خانه شوهر ماند براى ورثه واجب باشد نگاهدارى او و اگر خودش به اختيار خود بيرون رفت و شوهر كرد يا نخواست در خانه شوهر بماند براى ورثه چيزى نيست . وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ خداوند غالب و درستكار است كه آنچه حكم كند مطابق حكمت و منطق و