نمائيم كه مادرها بچه خود را دو سال شير ميدهند در بسيار جاها خلاف آن ديده شده پس بايستى حمل بر معنى امر نمود يعنى مادرهايى كه بخواهند رضاع را تمام كنند بايستى طفل خود را دو سال تمام شير دهند . و پس از آنكه احكام طلاق و دستور آن را بيان فرمود شروع نمود در حكم اطفال شيرخوار و آنچه راجع به آنها است از حيث تربيت و ارضاع و بيان اينكه نفقه طفل از شير و خوراك و لباس به گردن پدر است حتى مادر اگر نخواست طفل خود را شير دهد و اجرت شير خود را خواست پدر بايستى متكفّل اجرت شير طفلش بشود بدليل اينكه فرموده لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ در صورتى كه مادر بخواهد شير طفل خود را تمام بدهد يعنى بر او واجب نيست . وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ يعنى بر پدر است خوراك و لباس مادر مادامى كه شير ميدهد و در مجمع البيان گويد ثورى و ضحاك و اكثر مفسرين گفته‌اند كه اين حكم راجع بزنهايى است كه آنها را طلاق داده‌اند . لا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها كه خوراك و لباسى كه پدر براى اجرت شير بمادر بدهد بايستى به قسم متعارف باشد كه در عرف لايق بهر كسى ميدانند خداوند تكليف نميكند احدى را مگر به آنچه مقدور وى است و زيادتر از وسع و طاقت تكليف ننموده . لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها نبايد مادر بطفل خود ضرر بزند به اينكه از روى غيظ و غضب كه با پدر طفل دارد طفل را رها كند و او را شير ندهد . وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ يعنى نبايد پدر نيز ضرر و صدمه زند به اولاد خود و او را از مادر بگيرد .