ناميدند ، سدى گفته وقتى اسماعيل از هاجر متولد شد ساره حسد برد و بهاجر گفت برخيز و از نزد من بيرون رو هاجر در زمين عرفات قرار گرفت وقتى ابراهيم خواست آنها را ببيند ساره گفت با من عهد كن از اسب خود فرود نيايى وقتى ابراهيم به آن جا رسيد اسماعيل نبود برگشت دفعه ديگر آمد و در زمين عرفات يكديگر را ملاقات نمودند به اين مناسبت آنجا را عرفات ناميده‌اند و اقوال ديگرى نيز براى سبب اسم عرفات گفته شده . و مشعر مأخوذ از شعار است و شعار بمعنى علامت است و گويند مشعر الحرام را مشعر گويند براى اينكه يكى از علامت حج بشمار ميرود يعنى اركان حج است كه بدون توقف در آن حج تمام نميشود و بمؤمنين امر ميفرمايد كه در آنجا ياد خدا كنيد و متذكر نعمتهاى خدا باشيد وَ اذْكُرُوهُ كَما هَداكُمْ كه بالاترين نعمت‌ها نعمت هدايت است كه شما بايستى متذكر باشيد وَ إِنْ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّالِّينَ . آرى تا كسى متذكر نعمتى نباشد هرگز نتواند شكر ولى نعمت خود را نمايد اول مؤمنين بايستى متذكر باشند كه دين و اسلام آنها را از پرتگاه ضلالت و بىخردى بشاهراه هدايت رهسپار گردانيده و پس از آنكه متذكر شدند مايل ميگردند كه به آن راهى كه مأمور شده‌اند بروند تا سعادت خود را دريابند و نيز بوظيفه خود عمل نمايند و طريقه بندگى را باتمام رسانند . فَإِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ خداى جليل در قرآن مجيد مكرر امر فرموده بمداومت نمودن بذكر خود اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً سوره احزاب آيه 41 وَ الذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيراً سوره احزاب آيه 35 . و امثال آن كه امر ميفرمايد بذكر و چنانچه قبلا تذكر داديم و لو اينكه ذكر زبانى را هم ذكر گفته مىشود لكن ذكر حقيقى تعلق بقلب دارد زيرا كه حقيقت ذكر ياد كردن و به نظر آوردن مذكور است اگر دل متوجه به حق نباشد فقط بلقلقه لسان يكى از اسماء اللَّه را بگويد چندان فائده‌اى بر آن مترتب نخواهد شد