الدنيا فى دنياهم و لم يشاركهم اهل الدنيا فى آخرتهم سكنوا الدنيا بافضل ما سكنت و اكلوها بافضل ما اكلت فحظوا من الدنيا بما حظى به المترفون و اخذوا منها ما اخذت الجبابرة المتكبرون ثم انقلبوا عنها بالزاد المبلغ و المتجر الرابح اصابوا لذة الزهد فى دنياهم و تيقنوا انهم جيران اللَّه غدا فى آخرتهم لا ترد لهم دعوة و لا ينقص لهم نصيب من لذة » « 1 » لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ مفسرين گويند شأن نزول آيه اين است كه جماعتى از عرب وقتى به حج ميرفتند هيچ نحو از تجارتى روا نميداشتند و اگر كسى تجارت مينمود وى را سرزنش مينمودند اين آيه فرود آمد و آنها را مرخص نمود در تجارت كردن . فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ خداوند بمؤمنين امر ميفرمايد كه وقتى از عرفات باز آئيد ياد كنيد خدا را هنگام ورود بمشعر الحرام ، در اينكه عرفات را عرفه ناميده‌اند بين مفسرين گفتارى است از ضحاك است اينجا مكانى بوده كه پس از آنكه آدم به زمين هند فرود آمد و حوا بجده يكديگر را جستجو مينمودند به زمين عرفات بهم رسيدند اين است كه آنجا را عرفات

--> ( 1 ) على عليه السلام در اين خطبه در مقام معرفى و فضيلت مردمان با تقوى و پرهيزكار برآمده كه پيشه‌وران و پرهيزكاران رفتند و منتفع گرديدند از منافع دنيا و آخرت هر دو زيرا كه آنچه اهل دنيا از آن محظوظ ميگردند از نعمتهاى طبيعى دنيوى پرهيزكاران نيز با آنها شركت مينمايند ساكن گرديدند در منزلهايى كه بهتر از آنان است و خوردند بهترين غذاى آنان را پس بهره‌مند گرديدند از دنيا مثل آنچه را كه متمولين از آن محظوظ گرديدند و برگشتند از دنيا بسوى آخرت با توشه‌اى كه آنها را به مقصد رساند و از تجارت دنيا نفع بسيار بردند و با اينكه از دنيا منتفع گرديدند و در دنيا ميباشند بىرغبت و بىاعتناء بدنيااند و اهل تقوى يقين دارند كه فرداى قيامت در جوار و همسايگى خداى خودشان ساكن ميگردند و نيز متقين حائز مقامى ميباشند كه دعاى ايشان رد نميشود و نيز فاقد لذتى از لذائذ طبيعى يا روحانى نميباشند .