مثل اينكه اگر مبتلا به مرض است به خود بگويد حالم خوب است و گمان سلامتى به خود ببرد . و نيز كسى كه تدبر كند در افعال و اعمال خود به خوبى ميفهمد كه عامل در اعضاء و حركات طبيعى وى همان تصورات نفسانى است كه قوه محركه عضلات را به حركت مىآورد زيرا بتصور فعل جميل انسان مايل مىگردد به عمل و وقتى ميل قوت گرفت تصميم و اراده پديد ميگردد و عمل در خارج انجام ميگيرد . خلاصه وقتى كه تصرفات قوه خيال و واهمه را در بدن دانستيم چه مانعى دارد كه گفته شود همين طورى كه تصورات نفسانى و قوه واهمه در بدن خود نفوذ دارد وقتى بوسائل و معداتى از رياضيات و ترك مشتهيات نفسانى و تقليل در غذا و انزواء و غير اينها با اعمال ديگرى قوت گرفت ممكن است نفوذ در بدن غير نيز بنمايد و تصرف در خيال او نمايد و غير واقع را در نظر او امر واقعى نشان دهد يا قوت و شوكتى پيدا نمايد كه بوسائلى استيلاء يابد بر بعضى نفوس جزئيه از بشر يا جن و آنها را تحت تسخير خود در آورد و به آنها امر و نهى نمايد و آنان نيز بپذيرند براى اينكه تحت حكومت وى واقع گرديده‌اند . و عمده وسائل آنها در قدرت يافتن بر اين قبيل اعمال چنانچه گفته شد دو چيز است يكى ايمان و يقين بتأثير نمودن اعمالى كه به آن متوسل ميگردند بر مراد خود و لو آنكه در واقع چنين اعمال منتج چنان آثارى نباشد كه آنچه مؤثر است اعتقاد و يقين بتأثير است نه واقعيت آن چنانچه ميتوان گفت كليه اعمال همين طور است هر عملى كه با ايمان و يقين توأم گرديد نتيجه‌بخش است و بدون آن اثرى بر آن مترتب نخواهد شد اين است كه شارع مقدس شرط قبولى اعمال را ايمان و يقين راسخ قرار داده كه عمل شرعى بدون ايمان قبول نميشود . و شرط ديگر بر قدرت و توانايى يافتن آنها بر مراد خود قوت اراده و تصميم بر عمل است كه عمل هر قدر مشكل به نظر آيد ترديدى و كسالتى در عزم و اراده بر عمل پديد نگردد و با عزم ثابت در انجام دادن آن بكوشد . اعتراض چگونه ميتوان به عمل ساحر اعتماد نمود و آن را يك امر واقعى پذيرفت در صورتى كه