نمود در اثر بردبارى قوه اراده و عزم وى قوى ميگردد و گويا از حوادث ذره‌اى پوشيده كه او را نگاه ميدارد و مقابل سختيهاى روزگار مقاومت مينمايد و نيز در اثر صبر داراى سپرى ميگردد كه وى را از غم و حزن نگاه ميدارد و او را مستعد ميگرداند براى ترقى به آن درجه‌اى كه مستعد آن است و بشر هر قدر بيشتر در معرض سختى و ناملايمات واقع گردد روح وى بزرگتر و قوىتر مىگردد . و نيز مشقتهاى دنيا را تشبيه نموده‌اند به دو بال كه روح بشر به آن دو بال در عالم سعادت پرواز مينمايد و اگر چه در نظر مردم وسعت و راحتى سعادت و فضيلت است لكن كتاب آسمانى ميگويد اينطور نيست بلكه بصابرين بشارت ده كه سعادت و فضيلت نصيب آنان است ، و نيز مردم گويند مردن مصيبت است حكما گويند چنين نيست بلكه مرگ فقط خلاصى از بند طبيعت و ذلت ماده است و قرآن ميگويد بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ . پايان وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ نگوئيد و گمان نبريد اشخاصى كه در راه خدا كشته شده‌اند مردگانند اينطور نيست بلكه آنها زنده‌اند لكن شما كيفيت زندگانى آنها را نميفهميد و در سوره آل عمران آيه 69 چنين فرموده وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ بدلالت اين آيات و بضميمه احاديث بسيار و به حكم عقل و بشهادت تمام انبياء و حكماء انسان بمرگ فانى نمىگردد . شكى نيست كه مقصود از اين حيات و زندگى حيات پاكيزه حقيقى دائمى است و زندگى هميشه‌گى است كه فنا و زوال در آن راه ندارد و كسانى كه چنين گمان كرده‌اند كه مقصود از حيات كشته شدگان راه حق تعالى ذكر خير آنان است كه در افواه باقى و در اذهان مركوز است در اشتباهند زيرا چنانچه معلوم است اين آيات در مقام بيان شرافت شهداء است كه اگر حيات موقتى فانى چند روزه دنياى خود را از دست داده‌اند بپاداشت فداكارى و از خود گذشتگى داراى حيات جاودانى گرديده و مقام عنديت نزد پروردگارشان پيدا نموده‌اند و بارزاق روحانى هميشه متنعم و مسرور ميباشند