محزون مينمودند اين بود كه رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم در تاريكى شب از حجره مبارك بيرون آمده و منتظر وحى بود تا اينكه اين آيه نازل گرديد » و گمان نشود در تغيير دادن قبله غرض شخصى در كار بوده اين طور نيست انبياء در تأسيس احكام تابع وحى و دستور الهى ميباشند و مقصود آن بزرگواران فقط بندگى و فرمان‌بردارى است بلكه در كليّه اعمال و گزارشات شخصيه خودشان نيز پيش خود اراده‌اى ندارند نميگويند مگر باذن حق تعالى حركت نميكنند مگر بخواست او عملى انجام نميدهند مگر بدستور او ، در شأن رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم است ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى . فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ مقصود از شطر مسجد الحرام « حجر الاسود » است كه اول پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلّم مأمور گرديد كه روى مبارك را به طرف آن محل بگرداند و پس از آن مؤمنين كه در هر كجاى عالم نماز ميخوانند بايستى به آن طرف مسجد الحرام رو آرند . وَ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ مقصود از اهل كتاب يهوديان و نصرانيانند كه البته ميدانند دين اسلام و تعيين قبله او حق و از طرف پروردگار است زيرا كه كتاب آنها تورات و انجيل و باقى كتب آسمانى شاهد بر صدق گفتار و دستورات اوست چنانچه در آيه بعد است : الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ كسانى كه به آنان كتاب داده شد بقدرى حقانيت و رسالت پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلّم نزد آنها معلوم و مبرهن است كه او را برسالت چنان ميشناسند كه پسرهاى خود را ميشناسند يعنى همين طورى كه پسرهاى خود را به غير اشتباه نميكنند محمد ( ص ) را بپيمبرى و رسالت ميشناسند و ترديدى در رسالت او ندارند و از روى لجاجت و تعصب و كبر و خودخواهى نميخواهند معترف گردند و زير بار او بروند . مفسرين گويند اينكه در آيات پيش مخاطب شخص رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلّم بود و در اين آيه از خطاب بغيبت آمده چنانچه فرموده « يعرفونه » و بقرينه آيات پيش بايستى