ابو السرايا و محمد بن ابراهيم ( ابن طباطبا ) نصر بن شبيب اميد و آرزوهايى را در دل محمد بن ابراهيم ايجاد كرد و او را در انديشهء نيل به خلافت و راه‌هاى رسيدن به آن برد . ظاهرا بىوفايى نصر هواى خلافت را از سر محمد بيرون نياورد ، ازاين‌رو ، در مسير بازگشت به حجاز با ابو السرايا - سرى بن منصور - كه از قبيله بنى ربيعة بن ذهل بن شيبان بود ، ملاقات كرد . « 1 » ابو السرايا با حكومت ، مخالفت و دشمنى مىكرد و پيش از آن در نواحى سواد « 2 » شورش كرده بود ، اما از ترس جانش به آن منطقه آمده و اقامت گزيده بود . او از آنچه ميان نصر بن شبيب و محمد بن ابراهيم پيش آمده بود ، آگاه شد ، ازاين‌رو ، پيشنهاد كرد كه آماده است هرچه را نصر به وى وعده داده بود ، انجام دهد و نيز متعهد شد كه به او وفادار بماند و وزير و ياور او باشد . و از او خواست كه به حجاز نرود ، بلكه به كوفه برود تا او هم پس از مدت كوتاهى در آن‌جا به وى ملحق شود . « 3 » محمد بن ابراهيم به كوفه آمد و به تفحص حال مردم پرداخت و براى كار خود آمادگى لازم را كسب كرد . او دعوت خود را به هركس كه مورد اطمينان تشخيص مىداد ، اظهار مىكرد تا آن‌كه بسيارى دعوتش را پذيرفتند . ابو السرايا هم در مسير حركت خود به سوى كوفه به نينوا رفت و در خيل عظيمى از سواران ، كنار مزار امام حسين عليه السّلام آمد . ابو السرايا به دنبال شيعيان زيدى فرستاد و در حضور آنان خطبه‌اى طولانى خواند كه در آن به اهل بيت و فضايل ايشان و نيز ظلم و ستمى كه عباسيان به ايشان روا مىداشتند ، اشاره كرد . سپس چنين ادامه داد : « من هم اكنون براى قيام در راه خدا و دفاع از آيين او و يارى خاندان پيغمبرش ، عازم كوفه هستم . پس هركس در اين راه با من هم عقيده است ، به ما ملحق شود . » پس از آن ابو السرايا به سوى كوفه حركت كرد . « 4 »

--> ( 1 ) . طبرى مىنويسد : او از فرزندان هانى بن قبيصة بن هانى بن مسعود بن عامر بن عمرو بن أبى ربيعة بن ذهل بن شيبان و از سواران مشهور به شجاعت و ميدان‌دارى بود . ( تاريخ طبرى ، ج 7 ، ص 117 ) ( 2 ) . منظور سواد عراق است و آن زمينى حاصل‌خيز است . ( 3 ) . اصفهانى ، مقاتل الطالبيين ، ص 521 . علويان زندگى در حجاز ، به‌ويژه مدينه را براى خود فضيلتى مىدانستند . ( 4 ) . همان ، ص 522 - 523 .