فصل دوم موضع شيعهء زيديه و اماميه در برابر خلافت مهدى سياست تازه نسبت به شيعيان محمد مهدى امر خلافت را بعد از درگذشت پدرش ابو جعفر منصور ، در ذيحجه سال 158 عهده‌دار شد . از اين دوره ، صفحه‌اى نو در تحركات شيعه ورق خورد و دور ديگرى از روابط خاندان علوى با عباسيان آغاز شد . ابو العباس سفاح ، خليفه اول عباسى به ولايت‌عهدى برادرش منصور و سپس عيسى بن موسى وصيت كرده بود . منصور بر آن شد كه محمد مهدى را در ولايت عهدى ، بر عيسى بن موسى مقدم دارد . او كوشيد كه عيسى را به گذشت از حق خود ، قانع كند كه اين تلاش نتيجه‌اى نداشت ، پس سياست تهديد نسبت به او را در پيش گرفت و اهانت‌ها در حقش روا داشت ، در نتيجه ، عيسى مجبور شد به خواسته منصور تن دهد . « 1 » شكى نيست كه شيعه از خلع عيسى بن موسى از ولايت‌عهدى شادمان شدند ؛ زيرا همين سردار عباسى بود كه قيام محمد نفس زكيه و برادرش ابراهيم را درهم شكسته بود .

--> ( 1 ) . تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 272 - 283 . منصور سپاه را تشويق كرد كه عيسى را اهانت كنند . طبرى مىنويسد : عيسى عزل از ولايت‌عهدى را در برابر ده ميليون درهم پذيرفت ( همان ، ص 283 ) ابن طباطبا منصور را به تلاش براى مسموم نمودن عيسى متهم مىكند . ( الفخرى فى الآداب السلطانيه ، ص 155 )