سبب حركت منصور به كوفه اين بود كه وى بعضى از خواص خود را نزد عمويش عبد اللّه بن على به زندان فرستاد تا در اين كار مهم ، از او مشورت گيرند . عبد اللّه در بين عباسيان به درستى رأى مشهور بود . او منصور را اين گونه راهنمايى كرد : « همين دم حركت كن و خود را به كوفه برسان و بر آن مسلط شو كه مردم آن‌جا پيروان و ياران اين خاندانند ، پس از آن ، اطراف كوفه پادگان‌ها بگذار ، و هركس از آنان براى رفتن به پيش يكى از وجوه [ شيعه ] از كوفه خارج شد يا از پيش يكى از وجوه به آن‌جا بازگشت ، گردنش را بزن . به سلم بن قتيبه هم بنويس كه به سوى تو آيد ، « 1 » به مردم شام بنويس و دستورشان بده از مردان دلير و جنگاوران چندان‌كه پيك مىتواند با خود بياورد ، سوى تو فرستند و آنان را پاداش‌هاى نيكو بده و همراه سلم بفرست . » « 2 » منصور به بخل و خسّت معروف بود ، « 3 » ازاين‌رو عبد اللّه بن على به نزديكان منصور توصيه ديگرى كرد و گفت : « بخل ، او را هلاك كرده ، از او بخواهيد مال‌ها را بيرون آورد و به سپاهيان دهد ؛ اگر پيروز شد ، چه بسا دوباره به مال‌ها دست يابد ، و اگر شكست خورد ، حتى درهمى تقديم حريف خود نكرده است . » « 4 » منصور با بسيارى از نزديكان ، از جمله منجّمش حارث مشورت كرد . « 5 » حارث به منصور گفت : « اى امير مؤمنان ! از او چه بيم دارى ؟ ! به خدا اگر همه زمين را بگيرد ، بيش از نود روز نماند . » « 6 »

--> ( 1 ) . سلم بن قتيبه ، آن زمان در رى بود . ( 2 ) . تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 164 . ( 3 ) . منصور ، به دوانيقى مشهور بود ، آن هم به سبب حرصى كه بر جمع‌آورى دانق ( سكه قديمى كه 6 / 1 درهم مىباشد و نام دانگ از آن گرفته شده است ) داشت . ارزش دانق كمتر از ملّيم ( كوچك‌ترين واحد پول مصر ) بود . ( 4 ) . تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 164 / اصفهانى ، مقاتل الطالبيين ، ص 266 . ( 5 ) . منصور از منجّمان يارى مىطلبيد و در معين كردن روزى كه مىخواست خشت اول شهر بغداد را بگذارد ، بر آنان اعتماد داشت . او با ابن نوبخت و ابراهيم بن محمد فزارى در اين كار مشورت كرد . ( ابن كثير ، البداية و النهاية ، ج 9 ، ص 98 / ياقوت حموى ، معجم البلدان ، ج 1 ، ص 458 ) ( 6 ) . تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 164 .