فصل دهم : پايدارى شگفت‌انگيز در جنگ حُنَين فتح مكّه دل‌ها را لرزاند و هول و هراس را در جان‌هاى مشركان افكند . دو قبيلهء مهم طائف : « هَوازِن » و « ثقيف » ، پس از گفتگو و رايزنى با برخى قبيله‌هاى ديگر ، به اين نتيجه رسيدند كه پيش از آن كه سپاه اسلام به سوى آنان روى آورد ، آنان [ براى نبرد ] به استقبال ارتش اسلام بروند . بدين سبب ، سپاهى گران گرد آوردند و به فرماندهى جوانى سلحشور و بىپروا به نام مالك بن عوف نصرى ، به سوى سپاه اسلام ، حركت كردند . پيامبر صلى الله عليه و آله با لشكر عظيم دوازده هزار نفرى متشكّل از ده هزار تن از مردم يثرب و دو هزار نفر از تازه‌مسلمانان قريش ، به رويارويى با آنان شتافت . عظمت سپاه اسلام ، برخى را به غرورى كاذب ، دچار ساخت و از اين رو ، گفتند : « ما هرگز از كمى تعداد ، شكست نخواهيم خورد » . « 1 » مالك ، دستور داد كه سپاهش در انتهاى درّه‌اى كه گذرگاهى به سوى منطقهء « حنين » بود ، در پشت سنگ‌ها و صخره‌ها و در شكاف كوه‌ها و نقاط مرتفع ، پنهان شوند و چون سپاه اسلام بدان‌جا رسيد ، آن را تيرباران و سنگ‌باران كنند و سپاه اسلام را به هزيمت و شكست بكشانند . چنين شد و بسيارى از سپاه اسلام ، پا به فرار نهادند تا آن‌جا كه ابو سفيان از سَرِ

--> ( 1 ) . الطبقات الكبرى : ج 2 ص 150 .